Bir PC’nin çıkardığı 40 dB ses, 20 dB’lik bir sisteme göre sanıldığı gibi iki kat değil, yaklaşık dört kat daha yüksek algılanıyor. Bunun nedeni desibel ölçeğinin doğrusal değil, logaritmik olması. Kısacası 10 dB’lik her artış ses enerjisinde büyük bir sıçramaya işaret ediyor ve insan kulağı bunu kabaca iki kat daha yüksek ses olarak algılıyor.
Bu yüzden 20 dB seviyesindeki sessiz bir sistemle 40 dB seviyesindeki bir PC arasında kağıt üstünde küçük görünen fark, günlük kullanımda oldukça belirgin hale geliyor. Özellikle masaüstü bilgisayarını yakın mesafede kullananlar için bu fark rahatlık açısından önemli.
PC’lerde duyulan sesler de her zaman aynı anlama gelmiyor. Sürekli ve düşük frekanslı bir uğultu genellikle fanlar ya da güç kaynağı gibi parçalardan kaynaklanıyor. Titreşime benzer tıkırtı veya zırıltı sesleri ise kasadaki gevşek parçalar, fan dengesizliği ya da titreşim yapan montaj noktalarıyla ilişkili olabiliyor.
İnce ve yüksek frekanslı bir vınlama sesi duyuluyorsa bunun kaynağı çoğu zaman coil whine olarak bilinen durum oluyor. Bu ses özellikle ekran kartı veya güç kaynağı yük altındayken ortaya çıkabiliyor. Mekanik sabit disk kullanan sistemlerde de zaman zaman benzer şekilde sürücüden gelen sesler duyulabiliyor.
Özetle, PC gürültüsünü değerlendirirken sadece rakamdaki artışa bakmak yetmiyor. 20 dB ile 40 dB arasındaki fark pratikte ciddi bir ses artışına karşılık geliyor. Duyulan uğultu, tıkırtı ya da vınlama gibi sesler ise çoğu zaman sorunun hangi bileşenden kaynaklandığına dair önemli ipuçları veriyor.
Kaynak: www.techspot.com