Bir YouTuber, masaüstü bilgisayarı derin dondurucunun içinde çalıştırmayı gerçekten başardı. Deney, büyük hacimli sandık tipi bir dondurucuda (yaklaşık −28°C) yapıldı. Kablolar için kapakta açılan boşluk, ek sünger izolasyon ve kelepçe ile sıkıca kapatıldı; içeri giren nemi azaltmak için de dibe çoraplara doldurulmuş bol miktarda silica gel yerleştirildi. Böylece nemlenme ve kırağı oluşmadan sistemi çalıştıracak kadar kuru bir ortam sağlandı.
Kullanılan parçalar günümüz standardına göre eski sayılır, ancak amaç buydu: güç tüketimi düşük donanımla dondurucunun soğuk “deposunu” kısa testler boyunca harcamak. Büyük hacim, ani sıcaklık dalgalanmalarını ve çiğ noktası geçişlerini sınırladığı için yoğuşma riskini düşürdü; küçük dondurucularda bu denge kolayca bozuluyor. Kısacası burada işin sırrı “daha soğuk” olmak değil, “daha büyük bir hacim” ve içerideki havayı kuru tutmak.
Peki performans? Stok ayarlarda fark çok sınırlı kaldı; düşük sıcaklıklar yalnızca ekran kartının sürdürülebilir saat hızında küçük bir artış getirdi. Manuel hız aşırtmada ise oyun ve sentetik testlerde tek haneli kazançlar görüldü (örneğin Shadow of the Tomb Raider’da yaklaşık yüzde 8). Yani dondurucuya koyduğunuz bir ekran kartı mucizevi şekilde “üst seviye” bir modele dönüşmüyor.
Sonuç: Eğlenceli bir deney, günlük kullanımda değmez
Bu yaklaşım kısa benchmark koşuları için çalışıyor, ancak dondurucular sürekli yüzlerce watt’lık ısı yükünü atmak üzere tasarlanmadı. Uzun kullanımda kompresörü zorlamak, kablo geçişlerinden nem sızdırmak ve en ufak sıcaklık dalgalanmasında yoğuşma riski yaratmak mümkün. Deneyin mesajı net: “Hacim ve kuruluk” sağlanırsa yapılabiliyor, ama uğraşa ve riske çoğu kullanıcı için değmiyor.
Kaynak: www.techspot.com