1990’ların başında kendi CD’ni kaydetmek ciddi bir servetti. 1991’de NAB fuarında Denon, yayıncılara dönük DN-7700R gibi profesyonel CD-R kayıt cihazlarını gösterdi; fiyat etiketi 16 bin dolardan başlıyordu. Aynı sınıftaki bazı çözümler 20 bin dolar bandındaydı ve tek bir boş disk yaklaşık 40 dolardı.
Bu rakamlar aslında şaşırtıcı değil. 1990 civarında kullanılan CD-R sistemleri, harici hata düzeltme (ECC) donanımı, SCSI disk altyapısı ve MS-DOS’lu bir kontrol bilgisayarı gerektiren devasa kurulumlardı ve toplam maliyet yaklaşık 35 bin doları buluyordu.
Fiyat nasıl düştü?
Orta 90’larda masaüstüne inen donanımla tablo hızla değişti. 1995’te Hewlett-Packard, Philips üretimi HP 4020i’yi 995 dolara piyasaya sürerek CD yazdırmayı geniş kitlelere açtı.
Birkaç yıl içinde bağımsız (stereo) CD-R deck’leri de hızla ucuzladı; 1998’e gelindiğinde bazı modeller 650 dolara kadar inmişti.
Bu dönemde ev tipi “müzik” CD-R’ların “veri” CD-R’lardan pahalı olmasının bir nedeni, 1992 tarihli Audio Home Recording Act kapsamındaki telif payı ve diskteki kimlik bayrağıydı; birçok ev tipi kayıt cihazı bu bayrağı olmayan diskleri kabul etmiyordu.
Özetle, Denon’un 1991’de gösterdiği profesyonel çözümler ve o dönemki altyapı maliyetleri düşünüldüğünde, CD yazdırmak başlangıçta üst seviye bir lükstü. Ancak birkaç yıl içinde fiyatların dramatik biçimde düşmesi, teknolojiyi önce stüdyolardan, sonra da salonlara taşıdı.
Kaynak: www.techspot.com