İlk nesil disketlerin boyutu 3,5 inç değildi. Başlangıç 8 inçle yapıldı. IBM’in 1971’de ana bilgisayarlara mikro kod yüklemek için geliştirdiği ilk disket ve sürücüler 8 inç çapındaydı ve yaklaşık 80 KB veri alabiliyordu. Bu ortam önce yalnızca okumaya uygundu; kısa süre sonra yazma/okuma destekleyen sürümler ve endüstri genelinde kullanım geldi.
1976’da Shugart Associates 5,25 inç’lik SA400 sürücüsünü tanıttı. Bu daha küçük format, ev bilgisayarlarının yükselişiyle yaygınlaştı; yaygın kapasiteler 360 KB (çift yoğunluk) ve 1,2 MB (yüksek yoğunluk) olarak görüldü.
3,5 inç’in yükselişi ise Sony’nin 1980’lerin başındaki çalışmalarıyla oldu. Sony’nin 3,5 inç sürücüsü 1981–1983 döneminde ürünlere girmeye başladı; 1984’te ANSI, ardından JIS/ECMA/ISO standart onayları geldi. 1987’de IBM PS/2’nin 1,44 MB’lık 3,5 inç sürücüleri PC dünyasında bu formatı fiilen standartlaştırdı.
Kısacası, disketler 8 inçten başlayıp 5,25 inçe, oradan da 3,5 inçe evrildi. 3,5 inç formatta 720 KB (DD) ve 1,44 MB (HD) en yaygın kapasitelerdi; 2,88 MB’lık nadir bir sürüm de vardı ama tutmadı.
Zip drive’ı hatırlayanlar?
1990’ların ortasında Iomega, 3,5 inç disketlerin ötesine geçen taşınabilir depolamayı Zip drive ile popülerleştirdi. Zip, önce 100 MB, ardından 250 MB ve 750 MB kapasitelerle satıldı; paralel port, SCSI ve daha sonra USB gibi bağlantılarla geldi. Bir dönem “süper disket” sınıfının en yaygın ürünüydü ancak CD‑RW ve USB bellekler yayılınca geri planda kaldı.
Zip’in şöhretine gölge düşüren “click of death” arızasını da unutmamak lazım; bazı sürücülerde kafa hizası bozulunca diskte tıklama sesi ve veri kaybı yaşanabiliyordu. Bu sorun toplu şikâyetlere ve davalara konu oldu.
Nostaljiye son bir not: Sony, 3,5 inç disket üretimini 2010’da bitireceğini duyurduğunda bir devir kapanmış oldu.
Kaynak: www.techspot.com