İyi sosyaller, son zamanlarda kafamdan geçen bazı şeylerden bahsedeceğim.
16. yaşıma yeni girdim bu arada, merak edenler olacaktır. Her şey yapmacık geliyor hiçbir şey samimi değil, gerçek değil, dürüst değil. Hayatımın her yerini inceledim son günlerde, emin olun bilinçsizce yaptım. Arkadaşlıklarımı, sosyal medyayı, okulu, aileyi, hayatı, neyi sorgulamadım bilmiyorum. Doğuşum gereği asi ve sorgusal bir kafa yapısına sahibim ben, eleştirmeden duramam ama özeleştiriyi de ihmal etmem. Duygusal zekam çok yüksektir.
Uyku düzenim yok, günde 2 saat falan uyuyorum, fiziksel olarak zayıfım, derslere çalışamıyorum çünkü kafamdaki sorunlar takıntı haline geldi ve en büyük kızgınlığım okula, kendimi de gözden geçirdim kısacası. Ama bu "her şey sahte." yapısı o kadar oturmuş ki içime, ruhumun göğsünde delik açıldı sanki. Birkaç gündür adım adım her şeyden uzaklaşıyordum, her şeyi gözden geçiriyordum ve burada bahsetmenin uzun süreceği şeylerde bulundum, bugünün noktası biraz büyük olacak hayatımda. Arkadaş grubum ile arama mesafe koydum çünkü değişmeye başladılar, tam anlamıyla aptalca davranıyorlardı ve onların arasında kendimi tımarhanede gibi hissediyordum. Kafamın içinde tımarhane açacak yer kalmayacakken bile ben nasıl davrandığımın farkındayım onlara çünkü, onların davranışları açık ara zeka geriliği.
Instagram'ı vs. bırakıyorum, sosyal medya ve orada olan herkesten uzak duracağım. Uzun bir süre geri dönmeyi cidden düşünmüyorum, anlamını göremiyorum. Her şey ve herkesten uzaklaşıyorum, her detaya kırgınlığım ve nefretim var. Burayada daha çok yoğunlaşırım artık. Dahasını anlatmaya dilim varmaz, düşüncelerin bazıları içeride kalır bilirsiniz. Okuduğunuz için teşekkürler, bu buraya bir not olsun istedim.
16. yaşıma yeni girdim bu arada, merak edenler olacaktır. Her şey yapmacık geliyor hiçbir şey samimi değil, gerçek değil, dürüst değil. Hayatımın her yerini inceledim son günlerde, emin olun bilinçsizce yaptım. Arkadaşlıklarımı, sosyal medyayı, okulu, aileyi, hayatı, neyi sorgulamadım bilmiyorum. Doğuşum gereği asi ve sorgusal bir kafa yapısına sahibim ben, eleştirmeden duramam ama özeleştiriyi de ihmal etmem. Duygusal zekam çok yüksektir.
Uyku düzenim yok, günde 2 saat falan uyuyorum, fiziksel olarak zayıfım, derslere çalışamıyorum çünkü kafamdaki sorunlar takıntı haline geldi ve en büyük kızgınlığım okula, kendimi de gözden geçirdim kısacası. Ama bu "her şey sahte." yapısı o kadar oturmuş ki içime, ruhumun göğsünde delik açıldı sanki. Birkaç gündür adım adım her şeyden uzaklaşıyordum, her şeyi gözden geçiriyordum ve burada bahsetmenin uzun süreceği şeylerde bulundum, bugünün noktası biraz büyük olacak hayatımda. Arkadaş grubum ile arama mesafe koydum çünkü değişmeye başladılar, tam anlamıyla aptalca davranıyorlardı ve onların arasında kendimi tımarhanede gibi hissediyordum. Kafamın içinde tımarhane açacak yer kalmayacakken bile ben nasıl davrandığımın farkındayım onlara çünkü, onların davranışları açık ara zeka geriliği.
Instagram'ı vs. bırakıyorum, sosyal medya ve orada olan herkesten uzak duracağım. Uzun bir süre geri dönmeyi cidden düşünmüyorum, anlamını göremiyorum. Her şey ve herkesten uzaklaşıyorum, her detaya kırgınlığım ve nefretim var. Burayada daha çok yoğunlaşırım artık. Dahasını anlatmaya dilim varmaz, düşüncelerin bazıları içeride kalır bilirsiniz. Okuduğunuz için teşekkürler, bu buraya bir not olsun istedim.
Son düzenleyen: Moderatör: