Franz Schubert'in 1815 yılında bestelediği bu lied, Alman yazar Goethe'nin aynı adı taşıyan şiirinin bestelenmiş halidir.
Goethe’nin Erlkönig adlı şiiri Erlkönig denilen Gürgen Kralı'nın (bir çeşit doğa üstü, fantastik yaratık) bir babanın hasta oğlunun canını almasını konu edinir.
Hasta bir çocuk ve babası bir atın üzerinde ormandan geçmektedirler. Ormandan geçerken ateşler içerisindeki hasta çocuk Erlkönig denilen Gürgen Kralını (bir çeşit doğa üstü, fantastik yaratık) görüyor.
Çocuk dehşetle babasına Gürgen kralının orada durduğunu söylüyor, babası inanmıyor ve bunun sadece sis olduğunu söylüyor.
Gürgen Kralı gecenin tüm karanlığıyla çocuğa vaatlerde bulunuyor. Çocuk yine dehşet içinde babasını uyarıyor, babası bunun sadece yaprak hışırtısı olduğunu söylüyor.
Erlkönig; çocuğu önce birtakım vaatler ile kandırmaya çalışıyor, eğer çocuk kendisi gitmez ise onu zorla alacağı tehdidini savuruyor. En sonunda çocuğu yanına alıyor ve baba kucağındaki ölü oğlu ile baş başa kalıyor.
Parçada sanatçı 4 farklı rolü üstlenir ve ona eseri ona farklı şekillerde, farklı duyguları hissettirerek okur.
Bu 4 karakter şöyledir: Anlatıcı, baba, oğul ve Erlkönig. Eserin sözleri Almanca'dır, Türkçe çevirisini paylaşıyorum.
Kim bu atıyla karanlıkta rüzgarlara karşı duran?
Çocuğuyla bir baba;
Yavrucağı sıkıca kolunda,
Sarmalıyor onu güvenlice, sıkıca.
“Oğlum, yüzündeki bu korku dolu ifade niye?”
“Baba, görmüyor musun Gürgen Kralını sen de?
Grügen Kralı’nın tacı başında, uzanmış atının kuyruğu da?”
“Oğlum bu bir sis bulutu yalnızca.”
“Sen, güzel çocuk, gel benimle!
Güzel oyunlar oynarım seninle;
Sahilde renkli çiçekler var,
Hem annemin de hoş, upuzun bir elbisesi var.”
“Baba, baba duymuyor musun sesini,
Duymuyor musun Gürgen Kralı’nın bana fısıldadığı sözleri?”
“Sakin ol, yavrum, birazcık sakin olsana;
Yalnızca kuru yapraklar, hışırdıyor rüzgarda.”
“Benle gelmek ister misin ey yavrucak?
İnan kızlarım seni çok hoş karşılayacak;
Kızlarım geceleri Ren nehrini akıtırlar,
Seni sallarlar, senle dans ederler, sana şarkılar söylerler.
“Baba, baba görmüyor musun, bak, orada?
Gürgen Kralı’nın kızını, karşıda, karanlıkta.”
“Oğlum tabi ki görüyorum oradakini,
Görüyorum oradaki gri renk söğütleri.”
“Seviyorum seni, yaradılışın cezbeder beni;
Ama kendi isteğinle gelmezsen, üzerim seni.”
“Baba, baba, dokunuyor şimdi ama!
Gürgen Kralı, galiba, bir kötülük yaptı bana!”
Ürperir babanın tüyleri, baba yol alır daha bir hızlı,
Tutar kollarında baba, o inleyen yavrucağı;
Varır avluya zahmetle, kaygı dolu,
Kollarındaki yavrucak, artık, sadece bir ölü
Fark edilebileceği üzere piyano sanki atın dört nala koşmasını simgeliyor gibi, atmosferik açıdan çok dolu bir eser. Mükemmel ötesi.
Goethe’nin Erlkönig adlı şiiri Erlkönig denilen Gürgen Kralı'nın (bir çeşit doğa üstü, fantastik yaratık) bir babanın hasta oğlunun canını almasını konu edinir.
Hasta bir çocuk ve babası bir atın üzerinde ormandan geçmektedirler. Ormandan geçerken ateşler içerisindeki hasta çocuk Erlkönig denilen Gürgen Kralını (bir çeşit doğa üstü, fantastik yaratık) görüyor.
Çocuk dehşetle babasına Gürgen kralının orada durduğunu söylüyor, babası inanmıyor ve bunun sadece sis olduğunu söylüyor.
Gürgen Kralı gecenin tüm karanlığıyla çocuğa vaatlerde bulunuyor. Çocuk yine dehşet içinde babasını uyarıyor, babası bunun sadece yaprak hışırtısı olduğunu söylüyor.
Erlkönig; çocuğu önce birtakım vaatler ile kandırmaya çalışıyor, eğer çocuk kendisi gitmez ise onu zorla alacağı tehdidini savuruyor. En sonunda çocuğu yanına alıyor ve baba kucağındaki ölü oğlu ile baş başa kalıyor.
Parçada sanatçı 4 farklı rolü üstlenir ve ona eseri ona farklı şekillerde, farklı duyguları hissettirerek okur.
Bu 4 karakter şöyledir: Anlatıcı, baba, oğul ve Erlkönig. Eserin sözleri Almanca'dır, Türkçe çevirisini paylaşıyorum.
Kim bu atıyla karanlıkta rüzgarlara karşı duran?
Çocuğuyla bir baba;
Yavrucağı sıkıca kolunda,
Sarmalıyor onu güvenlice, sıkıca.
“Oğlum, yüzündeki bu korku dolu ifade niye?”
“Baba, görmüyor musun Gürgen Kralını sen de?
Grügen Kralı’nın tacı başında, uzanmış atının kuyruğu da?”
“Oğlum bu bir sis bulutu yalnızca.”
“Sen, güzel çocuk, gel benimle!
Güzel oyunlar oynarım seninle;
Sahilde renkli çiçekler var,
Hem annemin de hoş, upuzun bir elbisesi var.”
“Baba, baba duymuyor musun sesini,
Duymuyor musun Gürgen Kralı’nın bana fısıldadığı sözleri?”
“Sakin ol, yavrum, birazcık sakin olsana;
Yalnızca kuru yapraklar, hışırdıyor rüzgarda.”
“Benle gelmek ister misin ey yavrucak?
İnan kızlarım seni çok hoş karşılayacak;
Kızlarım geceleri Ren nehrini akıtırlar,
Seni sallarlar, senle dans ederler, sana şarkılar söylerler.
“Baba, baba görmüyor musun, bak, orada?
Gürgen Kralı’nın kızını, karşıda, karanlıkta.”
“Oğlum tabi ki görüyorum oradakini,
Görüyorum oradaki gri renk söğütleri.”
“Seviyorum seni, yaradılışın cezbeder beni;
Ama kendi isteğinle gelmezsen, üzerim seni.”
“Baba, baba, dokunuyor şimdi ama!
Gürgen Kralı, galiba, bir kötülük yaptı bana!”
Ürperir babanın tüyleri, baba yol alır daha bir hızlı,
Tutar kollarında baba, o inleyen yavrucağı;
Varır avluya zahmetle, kaygı dolu,
Kollarındaki yavrucak, artık, sadece bir ölü
Wer reitet so spät durch Nacht und Wind?
Es ist der Vater mit seinem Kind:
Er hat den Knaben wohl in dem Arm,
Er fasst ihn sicher, er hält ihn warm.
„Mein Sohn, was birgst du so bang dein Gesicht?“
„Siehst, Vater, du den Erlkönig nicht?
Den Erlenkönig mit Kron’ und Schweif?“
„Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif.“
„Du liebes Kind, komm, geh mit mir!
Gar schöne Spiele spiel’ ich mit dir;
Manch’ bunte Blumen sind an dem Strand,
Meine Mutter hat manch gülden Gewand.“
„Mein Vater, mein Vater, und hörest du nicht,
Was Erlenkönig mir leise verspricht?“
„Sei ruhig, bleibe ruhig, mein Kind:
In dürren Blättern säuselt der Wind.“
„Willst, feiner Knabe, du mit mir gehn?
Meine Töchter sollen dich warten schön;
Meine Töchter führen den nächtlichen Rein
Und wiegen und tanzen und singen dich ein.“
„Mein Vater, mein Vater, und siehst du nicht dort
Erlkönigs Töchter am düstern Ort?“
„Mein Sohn, mein Sohn, ich seh es genau:
Es scheinen die alten Weiden so grau.“
„Ich liebe dich, mich reizt deine schöne Gestalt;
Und bist du nicht willig, so brauch ich Gewalt.“
„Mein Vater, mein Vater, jetzt fasst er mich an!
Erlkönig hat mir ein Leids getan!“
Dem Vater grausets, er reitet geschwind,
Er hält in Armen das ächzende Kind,
Erreicht den Hof mit Mühe und Not:
In seinen Armen das Kind war tot.
Es ist der Vater mit seinem Kind:
Er hat den Knaben wohl in dem Arm,
Er fasst ihn sicher, er hält ihn warm.
„Mein Sohn, was birgst du so bang dein Gesicht?“
„Siehst, Vater, du den Erlkönig nicht?
Den Erlenkönig mit Kron’ und Schweif?“
„Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif.“
„Du liebes Kind, komm, geh mit mir!
Gar schöne Spiele spiel’ ich mit dir;
Manch’ bunte Blumen sind an dem Strand,
Meine Mutter hat manch gülden Gewand.“
„Mein Vater, mein Vater, und hörest du nicht,
Was Erlenkönig mir leise verspricht?“
„Sei ruhig, bleibe ruhig, mein Kind:
In dürren Blättern säuselt der Wind.“
„Willst, feiner Knabe, du mit mir gehn?
Meine Töchter sollen dich warten schön;
Meine Töchter führen den nächtlichen Rein
Und wiegen und tanzen und singen dich ein.“
„Mein Vater, mein Vater, und siehst du nicht dort
Erlkönigs Töchter am düstern Ort?“
„Mein Sohn, mein Sohn, ich seh es genau:
Es scheinen die alten Weiden so grau.“
„Ich liebe dich, mich reizt deine schöne Gestalt;
Und bist du nicht willig, so brauch ich Gewalt.“
„Mein Vater, mein Vater, jetzt fasst er mich an!
Erlkönig hat mir ein Leids getan!“
Dem Vater grausets, er reitet geschwind,
Er hält in Armen das ächzende Kind,
Erreicht den Hof mit Mühe und Not:
In seinen Armen das Kind war tot.
Fark edilebileceği üzere piyano sanki atın dört nala koşmasını simgeliyor gibi, atmosferik açıdan çok dolu bir eser. Mükemmel ötesi.