@seeraddar
Merhaba. Birkaç saattir devam eden tartışmamızın harareti ve geldiği nokta üzerine düşündüm. Diyaloglar bazen asıl konudan sapıp kişisel bir hal alabiliyor ve sanırım bizimkinde de bu oldu. Bu yüzden, hem kendi adıma bir özeleştiri yapmak hem de tüm süreci en başından en sonuna kadar kendi bakış açımla toparlayıp nihai bir şekilde meramımı anlatmak için bu metni yazıyorum. Amacım birilerini yenmek değil, bir fikri dürüstçe ve bütüncül bir şekilde ortaya koymaktır.
Her şey, benim "manifest grubunun gerçek tutuklanma sebebi neydi?" başlığıyla bir video ve metin paylaşmamla başladı. Paylaştığım içeriğin özü şuydu, bu grubun tutuklanmasının, "müstehcenlik" gibi görünen yüzünün ardında daha derin, politik bir motivasyon yatıyordu. Argüman, hadise gibi apolitik sanatçıların çok daha cüretkar sahne şovları yaparken hiçbir sorunla karşılaşmamasını bir çifte standart örneği olarak sunuyor ve asıl hedefin grubun muhalif duruşu olduğunu iddia ediyordu. Niyetim, bu politik alt metni tartışmaya açmaktı. Senin ilk tepkin ise bu analizi, "her izlediğiniz adama inanmayın, yazık. Kendi muhakeme yeteneğinizi geliştirin. Basit, çok basit, fazla derine inmeye gerek yok" diyerek doğrudan reddetmek oldu. Bu, tartışmanın ilk kırılma noktasıydı. Çünkü ben "derine inelim" derken, sen "buna gerek yok" diyerek diyaloğun önünü kapattın.
Karşılıklı olarak hatalarımız olduğunu düşünüyorum. Ben, senin bu geçiştirme olarak gördüğüm tavrına karşı videonun tezlerini savunmaya çalıştım. Fakat sonrasında diyalog, asıl konu olan "politik motivasyon" meselesinden koptu. "gerçek eylem nedir, sosyal medya ne işe yarar?" gibi bambaşka konulara evrildi. Kendi adıma, sana yazdığım son doğrudan cevapta, tartışmanın hararetiyle üslubumu oldukça sertleştirdim. "sığ mantık", "acınası durum" gibi kişisel ve yaralayıcı ifadeler kullandım. Bu, yapıcı bir tartışma ortamına hizmet etmedi ve sana, argümanlarımın özüyle değil, benim üslubumla ve retorik hatalarımla uğraşma fırsatı verdi. Nitekim sen de haklı olarak, senin kullanmadığın "boş" kelimesini sana atfetmem gibi zayıf noktaları yakaladın. Bu kısımdaki eleştirilerini ve kendi üslup hatamı kabul ediyorum. Aynı şekilde, senin de en başta kullandığın dilin tartışmayı sağlıksız bir zemine çektiğini kabul etmen gerekir. Daha ortada hiçbir fikir alışverişi yokken, konuyu açan kişiye "yazık" demek, "muhakeme yeteneğinizi geliştirin" gibi üstten bir tavırla yaklaşmak, iyi niyetli bir diyaloğu baştan imkansız kılıyor. Bu, bir fikre karşı çıkmak değil, o fikri ciddiye alan insanları peşinen küçümsemektir. Tıpkı benim sonradan yaptığım hatanın ateşe benzin döktüğü gibi, senin bu ilk yorumun da kıvılcımı çakan hareketti.
Bu karşılıklı hataları ve yöntemsel tartışmaları bir kenara bırakarak, senin başka bir kullanıcıya yazdığın ama aslında hepimizin pozisyonunu özetleyen o son mesajına gelmek istiyorum. Çünkü asıl anlaşmazlığımız, tüm bu köpüğün altındaki derin fikir ayrılıklarında yatıyor. İzninle bu konudaki nihai düşüncelerimi, daha sakin ve umarım daha yapıcı bir dille ifade etmek istiyorum.
Evet, laikliğin en temel ve teknik tanımı, din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılmasıdır. Bu konuda mutabıkız. Ancak senin yaptığın, bir kavramın en dar tanımına sığınarak, o kavramın toplumsal ve kültürel karşılığını kasıtlı olarak yok saymaktır. İnsanlar "burası laik bir cumhuriyet" dediğinde, anayasa hukuku dersi vermeye çalışmıyorlar. Bu ifadenin arkasında, devletin vatandaşlarının yaşam tarzına dini veya ahlakçı bir referansla müdahale etmemesi gerektiği vurgusu yatar. Laiklik, aynı zamanda kamusal alanda farklı hayat tarzlarının bir arada var olabilmesinin de güvencesidir. Bir dans performansı üzerinden "ahlak polisi" kesilen bir anlayışa karşı "laiklik" ilkesini hatırlatmak, bu yüzden son derece yerindedir. Konuyu "sokakta çıplak gezebilir miyim?" gibi absürt bir demagojiye çekmek ise, asıl argümanla yüzleşmekten kaçınma çabanızı gösterir.
Bu "ahlak polisi" kesilen anlayışın yansımalarını sadece sahnelerde değil, her gün sokakta da görüyoruz. Bu ülkede bir genç kadın, sadece tayt veya crop giydiği için otobüste, metroda tacizci bakışlara, sözlü saldırılara maruz kalabiliyor. Mini etek giydiği için "aranıyor" yaftası yiyen, giyi mi üzerinden ahlakı sorgulanan, sosyal medyada deccal veya şeytan ilan edilerek linç edilen sayısız kadın varken, devletin önceliğinin bu toplumsal çürümeyle mücadele etmek yerine, biletini alıp kendi rızasıyla bir konsere gitmiş insanların eğlencesini denetlemek olması, asıl "ahlaki" sorunun nerede olduğunu gözler önüne seriyor. Asıl müstehcenlik, bir dans figürü değil, bir kadının kıyafetine bakıp ona cinsel bir obje muamelesi yapan zihniyettir.
Grubun, 18 yaşından küçüklerin de bulunduğu bir konserde "+18 eylemler" sergilediği tezinize. Bu durumun vahametini daha net görmek için, devletin adalet terazisinin nasıl çalıştığına bakmak yeterli. Bir yanda sahnede dans eden gençler, "kamu ahlakını bozdukları" iddiasıyla bir gecede gözaltına alınıp yurt dışı yasağıyla fişlenirken; diğer yanda 25 suç kaydı olan, kadınlara şiddet uygulayan, tacizciler, tecavüzcüler, sapıklar elini kolunu sallayarak aramızda dolaşmaya devam ediyor. Her gün bir kadın cinayeti haberiyle uyandığımız, faillerin "iyi hal" indirimleriyle birkaç senede serbest kaldığı bir ülkede, emniyetin ve yargının tüm gücüyle bir müzik grubunun üzerine gitmesi, adalet sisteminin önceliklerinin ne kadar saptığının acı bir kanıtıdır. Hükümetin ve devletin asıl ilgilenmesi gereken, sokaklardaki bu gerçek ve tehlikeli suçlular değil midir?
Tüm bu gerçekler ortadayken, sizin iddianız daha da havada kalıyor. Bu, tüm argümanınızı üzerine inşa ettiğiniz temel direktir. Peki, bu direk ne kadar sağlam? Size basit bir soru, bu iddianızın kaynağı nedir? Çünkü etkinliğin bilet satış platformlarında ve tüm duyurularında +18 yaş sınırı olduğu açıkça belirtiliyordu. Yani, hukuken ortamda 18 yaşından küçük kimsenin bulunmaması gerekiyordu. Eğer sizin elinizde, içeriye 18 yaş altı seyircilerin alındığına dair somut bir kanıt varsa, lütfen bunu paylaşın. Eğer böyle bir kanıtınız yoksa, o zaman tüm "kanunlara saygılı, çocukları düşünen" duruşunuz temelden çökmektedir. Bu durum, tam da bizim en başta savunduğumuz şeyi kanıtlar, ortada somut bir yasal ihlal olmadığı için, tutuklamaları haklı göstermek adına bir bahane arayışına girildiği gerçeğini.
Fikirlerini beğenmediğiniz herkesi "cahil" ve "siyasal laikçi" olarak damgalamanız üzerine, bir argüman zayıfladığında başvurulan en eski yöntem, fikre değil, sahibinin karakterine saldırmaktır. Asıl hoşgörüsüzlük, bir sanat grubunun politik duruşu nedeniyle hedef alınmasını eleştirmek midir? Yoksa bu eleştiriye "çok basit, derine inmeyin" diyerek karşılık verip, bütün bir kitleyi aşağılayarak tartışmayı imkansız hale getirmek midir? Bizler sadece, sanatın özgür olması gerektiğini, devletin sopasıyla toplumun dizayn edilmemesi gerektiğini ve adaletin herkes için eşit işlemesi gerektiğini savunan insanlarız. Eğer bu temel prensipler size "fanatizm" gibi geliyorsa, o zaman asıl sorgulanması gereken bizim duruşumuz değil, sizin adalet ve özgürlük anlayışınızdır.
Ben bir olayın politik alt metnini tartışmaya açtım, tartışma karşılıklı üslup hatalarıyla sağlıksız bir yöne saptı, ancak en sonunda geldiğimiz nokta yine en baştaki soruyla aynı, bir eylemin arkasındaki görünen bahane mi, yoksa asıl niyet mi önemlidir? Ben başından beri asıl niyetin, yani politik rahatsızlığın önemli olduğunu savundum. Sen ise sürekli bahanelere ve teknik detaylara odaklanarak bu niyet sorgusundan kaçındın. Umarım bu uzun ve kapsamlı metin, en başından sonuna kadar benim pozisyonumu, yaptığımız karşılıklı hataları ve temel fikir ayrılığımızı net bir şekilde ortaya koymuştur. Bundan sonrası, herkesin kendi muhakemesine kalmıştır.
Saygılarımla.