İletişim Yayınları'ndan Ergin Altay çevirisiyle okudum Oblomov'u. Adam harbiden Rus edebiyatının o ağır, kasvetli havasını Türkçeye öyle güzel yedirmiş ki sayfalar su gibi akıyor. Dışarıdan bakınca 600 sayfalık bir tembellik hikayesi gibi duruyor ama içine girince dürüst bir rest olduğunu anlıyorsun.
Oblomov'un olayı basit bir uyuşukluk değil. Sahte hırslarla, ikiyüzlü ilişkilerle uğraşacağıma çekerim ropdaşambırımı üstüme, yatarım daha iyi diyor adam. Çocukluğunu anlatan oblomovka bölümü zaten her şeyi özetliyor. O kadar el bebek gül bebek büyütmüşler ki hayata karşı hiçbir kası gelişmemiş. Ruhu çocuk gibi temiz ama işte sadece iyi insan olmak hayatta kalmaya yetmiyor. Arkadaşı Ştolts'un disiplinli zorlamaları da, uzatmalı aşkı Olga'nın onu adam etme çabası da bu yüzden patlıyor. Bir insanı proje gibi sevip dönüştürmeye çalışırsan adam kabuğuna daha çok çekilir, nitekim öyle de oluyor. Aradığı o sorgusuz sualsiz kabulü Agafya'nın yanında buluyor ama o huzur da onu içten içe tüketen bir bitkisel hayata dönüşüyor. Kapağı kapatınca içimde çok garip bir burukluk kaldı. Gonçarov bizi net bir soruyla baş başa bırakıyor: Ştolts gibi sürekli koşup bir şeylerin peşinde tükenmek mi, yoksa Oblomov gibi dünyadan elini ayağını çekip kendi huzurunda boğulmak mı?
Sözün kısası:
Bu kitap özellikle ikili ilişkilerinde kırgınlık yaşayanların, "beni olduğum gibi değil, kafasındaki projeye dönüştürmek için sevdi" diyenlerin eline çok yakışır. Kalabalıklar içinde "yalnız" hisseden, ruhen kabuğuna çekilmiş, hayatın anlamsız koşturmacasına ve aşırı sorumluluk yüküne rest çekmek isteyen herkes bu romanda kendinden bir parça bulacak.
Okuyunuz…