Bir arkadaşımın bir çalma listesinde keşfettiğim bir şaheser. Yani, şaheser olmayabilir ama ne zaman denk gelsem kulaklarım şenleniyor, şu an olduğu gibi.
Daha ilk saniyelerindeki melodi öyle hoş geliyor ki şarkının gerisi ister istemez etkiliyor. Oldukça özgün buluyorum müziğini yani başka bir şarkı, bunun verdiği keyfi veremiyor. Kendine has bir tadı var.
Şarkının müziği şu duyguları andırıyor bende: hüzün, depresyon, çaresizlik. Andırıyor dedim, hissettiriyor demedim çünkü nasıl oluyorsa bu duyguların hiçbirini yaşamıyorum. Tek hissettiğim şey, eğlenmek.
Radiohead'in açık ara en sevdiğim şarkılarından. Birkaç tane daha var, direkt "en sevdiğim şarkı" diyemedim.