Merhaba, 23 yaşındayım. Bir tane çok yakın arkadaşım var ve son zamanlarda çok değiştiğini, artık eskisi gibi onunla vakit geçirmekten, konuşmaktan, gülmekten keyif alamadığımı fark ettim. Dostluğumuz ortaokula kadar uzanıyor. Şu anda üniversiteden mezun olmak üzereyiz ve farklı şehirlerdeyiz; çok nadir yüz yüze gelebiliyoruz. Bu değişim süreci tam da üniversite başlayıp farklı şehirlere gitmemizle birlikte ortaya çıktı.
Bu arada onun da en yakın arkadaşı benim ve çok az arkadaşı var, fakat ikimiz de uyumlu, sakin ve sosyal insanlarız. Zamanla ilgi alanlarımızın değiştiğini ve ortak yapabileceğimiz bir şey kalmadığını fark ettim. Uzak olduğumuz için oyun, dizi, film, maç ve sohbet gibi online etkinlikler yapıyoruz, fakat son zamanlarda oynayacak oyun ya da konuşacak konu bile bulamıyoruz. LoL dışında ortak oynadığımız oyun kalmadı. Ben sürekli farklı tekliflerle geliyorum ama bir günü geçiyoruz, ikinci gün sıkılıyor. Ne ortak dizi ne maç… Beraber gülecek basit bir meme bile kalmadı.
Sanırım üniversite çevresi onu tamamen başka biri haline getirdi. Bir şeyler yaparken ayıp olmasın diye ne isterse yapar hale geldim; hayır da diyemiyorum. Çocuk eğlendirir gibi bir haldeyim. “Belki sorun bendendir” diye düşünüp daha az samimi olduğum arkadaşlarımla birkaç hafta vakit geçirdim ve sorunun bende olmadığını anladım. Onlarla eskiden nasılsak bugün de aynı şekilde devam edebiliyoruz. Ne söylersem söyleyeyim, siyasetten oyuna, müzikten ülke gündemine kadar her şeyi konuşabildiğimizi ve bu sohbetlerin karşılık bulduğunu gördüm.
Bu durumdan sonra “en iyi dostum” dediğim, onun için “ölsem de bırakmam” dediğim kişi aslında beni mutsuz eden, zamanımı öldürdüğüm birine dönüşmüş durumda. Fakat kafamda yılların dostluğu ve ailemden sonra en sevdiğim kişi olması, bağları koparamamamı sağlıyor. Aslında tamamen koparmak da istemiyorum; çok arada kaldığım bir durumdayım. Belki benzer bir şey yaşayan varsa ne yapabileceğimi ya da bunun neden olduğunu söyleyebilir. “Bu konuyu onunla konuş” diyen olursa, onu da denedim; hiçbir şey değişmedi. Bir haftalık soğukluk sonrası her şey kaldığı yerden devam etti.
Bu arada onun da en yakın arkadaşı benim ve çok az arkadaşı var, fakat ikimiz de uyumlu, sakin ve sosyal insanlarız. Zamanla ilgi alanlarımızın değiştiğini ve ortak yapabileceğimiz bir şey kalmadığını fark ettim. Uzak olduğumuz için oyun, dizi, film, maç ve sohbet gibi online etkinlikler yapıyoruz, fakat son zamanlarda oynayacak oyun ya da konuşacak konu bile bulamıyoruz. LoL dışında ortak oynadığımız oyun kalmadı. Ben sürekli farklı tekliflerle geliyorum ama bir günü geçiyoruz, ikinci gün sıkılıyor. Ne ortak dizi ne maç… Beraber gülecek basit bir meme bile kalmadı.
Sanırım üniversite çevresi onu tamamen başka biri haline getirdi. Bir şeyler yaparken ayıp olmasın diye ne isterse yapar hale geldim; hayır da diyemiyorum. Çocuk eğlendirir gibi bir haldeyim. “Belki sorun bendendir” diye düşünüp daha az samimi olduğum arkadaşlarımla birkaç hafta vakit geçirdim ve sorunun bende olmadığını anladım. Onlarla eskiden nasılsak bugün de aynı şekilde devam edebiliyoruz. Ne söylersem söyleyeyim, siyasetten oyuna, müzikten ülke gündemine kadar her şeyi konuşabildiğimizi ve bu sohbetlerin karşılık bulduğunu gördüm.
Bu durumdan sonra “en iyi dostum” dediğim, onun için “ölsem de bırakmam” dediğim kişi aslında beni mutsuz eden, zamanımı öldürdüğüm birine dönüşmüş durumda. Fakat kafamda yılların dostluğu ve ailemden sonra en sevdiğim kişi olması, bağları koparamamamı sağlıyor. Aslında tamamen koparmak da istemiyorum; çok arada kaldığım bir durumdayım. Belki benzer bir şey yaşayan varsa ne yapabileceğimi ya da bunun neden olduğunu söyleyebilir. “Bu konuyu onunla konuş” diyen olursa, onu da denedim; hiçbir şey değişmedi. Bir haftalık soğukluk sonrası her şey kaldığı yerden devam etti.