Selamünaleyküm arkadaşlar.
Ben hayatım boyunca sakinliği seven bir insan oldum. Konser, kalabalık ortamlar, sürekli insanlarla konuşmak veya sürekli bir yerlere gitmek bana hiçbir zaman çok cazip gelmedi.
Eskiden hayatımda sürekli birileri vardı. Sevgili, arkadaş, tanıdık derken ister istemez sürekli birileriyle iletişim halinde oluyordum. Fakat artık hayatımda kimseyi istemediğimi fark ettim. Şu an neredeyse kimseyle konuşmuyorum ve açıkçası bundan rahatsız da değilim.
Telefonum gün boyunca sessizde duruyor. Zamanımın büyük bir kısmını kendime ve oyunlarıma ayırıyorum. Yalnızken daha huzurlu hissediyorum.
Bazı insanlar tek başına kaldığında veya konuşacak kimsesi olmadığında sanki kıyamet kopmuş gibi davranıyor. Ben ise tam tersini düşünüyorum. Yalnızlığın bazı ciddi avantajları olduğunu düşünüyorum.
Mesela yaptığın bir şeyi veya yediğin bir yemeği birine açıklamak zorunda değilsin. Sürekli trip çekmek, insanların saçma sapan konuşmalarına katlanmak veya istemediğin şeyleri yapmak zorunda kalmıyorsun. Bir yere gitmek istediğinde de kimseye göre plan yapmak zorunda değilsin.
Hatta bence insanın tek başına bir yerlere gitmeye alışması bile önemli. Sinemaya gidecekken illa yanında birinin olması gerektiğini düşünmemek, tek başına yemek yiyebilmek veya tek başına gezebilmek bana göre bir özgürlük.
Tabii burada "insanlardan tamamen kopmak her zaman iyidir" demiyorum. Ama sürekli birilerinin hayatında olması gerektiğine inanmak da bana garip geliyor.
Siz yalnız kalmayı nasıl görüyorsunuz?
Tek başına vakit geçirmek size huzur mu veriyor, yoksa bir süre sonra sıkılıp mutlaka birileriyle konuşma ihtiyacı mı hissediyorsunuz?
Ben hayatım boyunca sakinliği seven bir insan oldum. Konser, kalabalık ortamlar, sürekli insanlarla konuşmak veya sürekli bir yerlere gitmek bana hiçbir zaman çok cazip gelmedi.
Eskiden hayatımda sürekli birileri vardı. Sevgili, arkadaş, tanıdık derken ister istemez sürekli birileriyle iletişim halinde oluyordum. Fakat artık hayatımda kimseyi istemediğimi fark ettim. Şu an neredeyse kimseyle konuşmuyorum ve açıkçası bundan rahatsız da değilim.
Telefonum gün boyunca sessizde duruyor. Zamanımın büyük bir kısmını kendime ve oyunlarıma ayırıyorum. Yalnızken daha huzurlu hissediyorum.
Bazı insanlar tek başına kaldığında veya konuşacak kimsesi olmadığında sanki kıyamet kopmuş gibi davranıyor. Ben ise tam tersini düşünüyorum. Yalnızlığın bazı ciddi avantajları olduğunu düşünüyorum.
Mesela yaptığın bir şeyi veya yediğin bir yemeği birine açıklamak zorunda değilsin. Sürekli trip çekmek, insanların saçma sapan konuşmalarına katlanmak veya istemediğin şeyleri yapmak zorunda kalmıyorsun. Bir yere gitmek istediğinde de kimseye göre plan yapmak zorunda değilsin.
Hatta bence insanın tek başına bir yerlere gitmeye alışması bile önemli. Sinemaya gidecekken illa yanında birinin olması gerektiğini düşünmemek, tek başına yemek yiyebilmek veya tek başına gezebilmek bana göre bir özgürlük.
Tabii burada "insanlardan tamamen kopmak her zaman iyidir" demiyorum. Ama sürekli birilerinin hayatında olması gerektiğine inanmak da bana garip geliyor.
Siz yalnız kalmayı nasıl görüyorsunuz?
Tek başına vakit geçirmek size huzur mu veriyor, yoksa bir süre sonra sıkılıp mutlaka birileriyle konuşma ihtiyacı mı hissediyorsunuz?