Öncelikle herkese hayırlı akşamlar dilerim. Ben bu platformu sevdiğim bir arkadaşımın tavsiyesiyle kullanmaya başladım ve çok da sevdim. Çok değerli insanlar var burada. Ben öncelikle 26 yaşındayım. Babam mesleği gereği asker olduğu için hep farklı yerlerde büyüdüm. Yani bundan dolayı pek bir arkadaş çevremde olmadı. Çünkü hemen hemen Türkiye'nin her bölgesine gittim, çok okul değiştirdim. Az önce bahsettiğim arkadaşımla bugün bir alışveriş merkezine gittik. Sanki insanlar bana çok tuhaf geliyor. Yani nasıl diyeyim size, böyle insanları çok sevmemeye başladım. Hatta yemeği yiyip hemen çıktık, çok gürültülüydü.
Bir de şunu merak ediyorum, birkaç soru sormak isterim. Sizce Türkiye'deki insanların yüzde kaçı, yani hatta şöyle sorayım, yalnızlık çekenler mi fazla yoksa yalnızlık çekmeyenler mi? 18 ila 30 yaş arasından bahsediyorum.
Benim yani şu hayatımda bir elin beş parmağını geçmeyen insanlar var, arkadaşım olarak ama bazen kendime hakikaten yalnız hissediyorum. Bir ara tek başına alışveriş merkezine gideyim dedim, gidemedim. Herkes birileriyle oturuyor, sohbet ediyor. Ben hep tek gitmiştim o gün ve bu benim canımı sıkıyor. Yani bundan dolayı hayatımdan keyif alamaz oldum.
Bugün sevdiğim bir arkadaşımla gezdim. Kendimi bir böyle, size nasıl söyleyeyim, değersiz hissediyorum. Mesela benim birkaç kuzenim var, beni fazla arayıp sormazlar. Düğün için aramışlardı, önceki ay hiç gitmedim. Halbuki yani nasıl diyeyim, bu hayatta yalnızlık çekenler dedim. Spora gidiyorum ama orada da mesela tanıştığım birisi var, benden yaşlı. Birkaç küçük, 3 haftadır sadece pazar günleri denk geliyoruz. Saygılı birisi, "Merhaba abi" falan diyor da ama bazen o da mı zorla iletişim kuruyor benimle, onu anlayamıyorum. Mesela sporda soyunma odasında kafaya çok takıyorum. Yani adam benden sonra geliyor, bazıları selam veriyor ama gelen çoğunluk hiç selam vermiyor. Sanki yokmuşum gibi hissediyorum.
Yani bu durum Türkiye'ye mi özel? Yani Avrupa'da falan insanlar hep birbirleriyle konuşkan, hoşgörülü ama burada ne bileyim, ben oradayken selam vermiyor. Sanki kendimi görünmezmiş gibi hissediyorum. Canımı sıkıyorum. Anlatabildim mi? Çok değersiz hissediyorum. Yani bana ne tavsiye edersiniz? Çok olumsuz düşünceler kafamda dönüyor. Bazen bir komşuyla denk geliyoruz. Adama ben selam verince sanki istemeden selamımı alıyor gibi. Böyle yüzü beş karış. Yani bundan dolayı artık insanları çok taktığım için hayatı da sevmemeye başladım. Ailem ve o sevdiğim arkadaşlar sayısını ayakta duruyorum ama gerçekten çok yoruldum. Yani inşallah demek istediğimi anlatabilmişsindir.
Bir de şunu merak ediyorum, birkaç soru sormak isterim. Sizce Türkiye'deki insanların yüzde kaçı, yani hatta şöyle sorayım, yalnızlık çekenler mi fazla yoksa yalnızlık çekmeyenler mi? 18 ila 30 yaş arasından bahsediyorum.
Benim yani şu hayatımda bir elin beş parmağını geçmeyen insanlar var, arkadaşım olarak ama bazen kendime hakikaten yalnız hissediyorum. Bir ara tek başına alışveriş merkezine gideyim dedim, gidemedim. Herkes birileriyle oturuyor, sohbet ediyor. Ben hep tek gitmiştim o gün ve bu benim canımı sıkıyor. Yani bundan dolayı hayatımdan keyif alamaz oldum.
Bugün sevdiğim bir arkadaşımla gezdim. Kendimi bir böyle, size nasıl söyleyeyim, değersiz hissediyorum. Mesela benim birkaç kuzenim var, beni fazla arayıp sormazlar. Düğün için aramışlardı, önceki ay hiç gitmedim. Halbuki yani nasıl diyeyim, bu hayatta yalnızlık çekenler dedim. Spora gidiyorum ama orada da mesela tanıştığım birisi var, benden yaşlı. Birkaç küçük, 3 haftadır sadece pazar günleri denk geliyoruz. Saygılı birisi, "Merhaba abi" falan diyor da ama bazen o da mı zorla iletişim kuruyor benimle, onu anlayamıyorum. Mesela sporda soyunma odasında kafaya çok takıyorum. Yani adam benden sonra geliyor, bazıları selam veriyor ama gelen çoğunluk hiç selam vermiyor. Sanki yokmuşum gibi hissediyorum.
Yani bu durum Türkiye'ye mi özel? Yani Avrupa'da falan insanlar hep birbirleriyle konuşkan, hoşgörülü ama burada ne bileyim, ben oradayken selam vermiyor. Sanki kendimi görünmezmiş gibi hissediyorum. Canımı sıkıyorum. Anlatabildim mi? Çok değersiz hissediyorum. Yani bana ne tavsiye edersiniz? Çok olumsuz düşünceler kafamda dönüyor. Bazen bir komşuyla denk geliyoruz. Adama ben selam verince sanki istemeden selamımı alıyor gibi. Böyle yüzü beş karış. Yani bundan dolayı artık insanları çok taktığım için hayatı da sevmemeye başladım. Ailem ve o sevdiğim arkadaşlar sayısını ayakta duruyorum ama gerçekten çok yoruldum. Yani inşallah demek istediğimi anlatabilmişsindir.