Annem gerçekten bambaşka bir insandı. Bir bakışta karşısındaki kişinin art niyetli olup olmadığını, hatta aklından geçenleri bile anlayabiliyordu. Bunu bildiğim için ona hiçbir zaman yalan söyleyemezdim; söylesem anında fark edip, yapmama engel olurdu.
Bir keresinde bir arkadaşımı annemle tanıştırmıştım. Annem, o kişiyle arkadaşlık etmemem gerektiğini söylemişti. Bir süre sonra o arkadaş haklı çıkmak için bana iftira attı ve bu olayla birlikte arkadaşlığımız sona erdi.
Lise döneminde bir kız arkadaşım olmuştu ve onu da annemle tanıştırmıştım. Annem, o kızdan da ayrılmam gerektiğini söylemişti. Sonrasında paylaştığım özel şeyleri arkadaşlarıyla konuşup benimle alay ettiğini öğrendim. Böylece gene annem haklı çıkmış oldu.
Annem aynı zamanda inanılmaz cesur bir kadındı. Lisedeyken bir keresinde bir çocukla kavga etmiştim. “Kürt” dememin sebebi ırkçılık yapmak değil; ailesinin aşiret olması ve okul çıkışında kalabalık bir grup toplayıp beni korkutmak istemesiydi ki gerçekten de bunu yaptı. O dönem 15 yaşındaydım, korkudan ne yapacağımı bilmiyordum. Okul çıkışı yaklaşık yüz kişi etrafımı sarmıştı.
Tam o anda annem kalabalığın arasına dalıp bağırarak o yüz kişiyi dağıttı. Sonrasında müdüre gidip şikayette bulunduk ve kavga ettiğim çocuğun büyükleri de okula geldi. Müdür odasında annem, karşı tarafın ebeveynlerine öyle bir fırça attı ki sesi koridorlarda yankılanıyordu. Müdür, annemi sakinleştirmek için “Tamam, senin oğlunla kavga eden öğrenciyi okuldan atacağız.” dedi. Annem ise, “Hayır, uslu duracak, okulunu bitirecek. Bir daha kavga ettiklerini duymayacağım.” diyerek hem meseleyi çözdü hem de karşı tarafın gönlünü kazandı. Olay böylece kapandı.
Annem çok sevecen ve çok tatlı bir insandı ama kızdığında gerçekten korkutucu olabiliyordu. Bana bir kere bile el kaldırmamış olmasına rağmen, sinirli bakışları yüz tokat etkisindeydi.
2022'nin Temmuz ayında kalp krizi sonucu annemi kaybettik. Allah rahmet eylesin.