1990’ların ortasında masaüstü dünyasında ilginç bir ortak payda vardı: Aynı soket hem Intel hem de AMD işlemcileri çalıştırabiliyordu. Cevap kısaca: Socket 5 ve Socket 7. Bu iki soket, Intel Pentium ailesiyle birlikte AMD’nin K5/K6 serisini (ayrıca Cyrix ve IDT WinChip gibi alternatifleri) barındırabildi.
Socket 5, Mart 1994’te ikinci nesil Pentium’lar için geldi; 320 pinli yapısı ve 3,3V beslemesiyle dönemin “ortak standardı” oldu. AMD K5 ve IDT WinChip gibi modelleri de kabul etmesi, aynı anakart üzerinde farklı üreticilerle deneme özgürlüğü sundu.
1995 yazında gelen Socket 7, bir pin ve çift hatlı (core/I/O) voltaj desteği ekleyerek esnekliği büyüttü. Pentium ve Pentium MMX dışında AMD K6, Cyrix 6×86/6x86MX ve Rise mP6 gibi pek çok seçenekle çalıştı; bu da onu “çok üreticili” son büyük soket haline getirdi.
Neden Sonra Ayrışıldı?
Intel, 1997’de Slot 1’e geçti ve lisanslamayı sıkılaştırdı. AMD ise geçiş döneminde Socket 7 tabanını genişleterek Super Socket 7 ile 100 MHz FSB ve AGP desteği getirdi; ardından kendi yolu olan Slot A’ya geçti. Slot A fiziksel olarak Slot 1’e benzerdi ama elektriksel olarak uyumsuzdu. Böylece “tek sokette iki dev” dönemi kapandı.
Özetle: Hem Intel hem de AMD işlemcileri destekleyen soket arıyorsanız tarih sahnesindeki iki cevap Socket 5 ve Socket 7’ydi.
Kaynak: www.techspot.com
