Ben hep böyleydim. Hani derler ya, ben iyi bir adam olamadım ama kimsenin de adamı olmadım diye. Ben kişiliğimden ödün vermem. Birilerine yaranmaya çalışmam. Kimsenin istediği gibi olmam. Oyun hamuru da değilim, slime da. Beni kabul edecek kişinin böyle kabul etmesi gerekir. Keza benim de onu öyle.
Hiçbir şeyden zevk, tat, istek... Hiçbir şey yok. Çok şükür güzel bir bilgisayarım var, PlayStation'um var, G29 direksiyon setim var, Z Fold 5 telefonum var. Zamanında hepsine heveslenip, deli gibi istedim. Elde ettim ama tadı yok, kalmadı içimde bir şey.
Evet ergenliğimde, o dönemlerde ben de yaşadım bir şeyler. Bu denli kötü değildim ama. O zamanlar iyiymişim yine.
İntihar etmeyi çok düşündüm ama yapamadım, beceremedim çünkü bir söz vardır ya hani. Aslında insan intihar düşleyerek kendini öldürmekten ziyade içindeki o kötülüklerden kurtulmak ister diye. İçimdeki o kötülüklerden, beni bu duruma itekleyen ne varsa onları söküp atamamaktan. Kafama engel olamıyorum, düşünmeden, sorgulamadan duramıyorum. Nefes alacak gücüm bile olmuyor bazen öyle bir daralma, öyle bir iç sıkıntısı. Hiçbir şeye hevesim, isteğim yok. Sanırım bugünlere gelene kadar tüm gücümü, eforumu bitirdim. Bakalım neler olacak. Göreceğiz.
Benim kendimle bir sorunum yok. Ben kendimi seviyorum da saygı duyuyorum da.
Özel bütçem muhtemelen elvermez, senin dediğine göre.
Ki sorunu çözemezsek, verdiğim vereceğim parayı düşününce benim psikoloji yine bozulur.
Haplanmak, bağımlısı olmak istemiyorum. Psikoloji mi psikiyatri mi gitmem gereken yer? Onu bile bilmiyorum.