Aramızın bozuk olduğu ablayı arayıp özür dilesem uygun olur mu?

deniz745 dedi:

Peki neden psikolog değil de b abla? Yani psikoloğa gitmeni öneririm kendine zarar verme derecesine geldiyse. Benim bütün hayatım travma dolu 1 kere bile kendimi kesmedim ama travmanın asıl kaynağı yaşanılan olay değil, o olayı kimin yaşadığı ve beynin nasıl yorumladığıdır. Mesela ölümden dönen 2 şahıs düşünelim, ikisi de otobüsten indikten sonra önünden geçerken otobüsün hareket etmesi sonucu otobüsle birlikte 5 metre kadar koştuktan sonra kendilerini bir şekilde otobüsten atıp kurtulmuş olsun. Bu şahıslardan biri bu olaydan fazla etkilenmeyip 'Allah korudu bir daha daha fazla dikkat ederim' diyebilirken diğeri hayatı boyunca arabalardan korkacak, araba gördüğünde rahatsız olacak kalbi hızlanacak olabilir.
Seni anlıyordu güveniyordu diyorsun ya, senin yaşadığın ana baba eksikliğinden kaynaklanan sevgi eksikliğini başkalarında arama.
Özellikle Türkiye'de kendim dahil birçok kişide var bu, nedeni ise bilinçsiz çocuk yapma.
Çocukları yapıyorlar yapıyorlar sonra "eğer sınavdan 100 alırsan sevilirsin 50 alırsan komşu çocuğu 51 aldıysa onu severler" tarzı olaylar yaşatıp çocuğa 'koşullu Sevgi'yi öğretiyorlar. Nedir bu koşullu sevgi? Koşullu sevgi şudur:
Annen mesela sadece onun hoşuna giden bir şey yaptığında sevgi gösterir, onun hoşuna gitmeyen bir şey yaptığında ise atı atıverir, yani yüzüne bile bakmaz.
Gerçi benim annem hala aynısını yapıyor bana ama alıştım
B abla tarzı şahıslar, anne olma içgüdüsünü dışarıda arıyor genelde. Bunun sebebi çok çok uzun anlatmayayım.
Senin de koşullu sevginle birleşince tencere kapağını bulmuş.
Lakin kadın sıkılmış, çünkü arkadaşlık karşılıklı olur. Sen hiç sordun mu 'senin bir derdin var mı abla' diye? Sormadın.
Bir amcaya bir dayıya anlatmak yerine psikoloğa gitmen asıl tavsiyemdir. Sakın psikiyatriye gitme hayatını yakarsın, haberin olsun.

Genişletmek için tıkla...

Öncelikle zaten psikiyatriye gidiyorum. Antidepresan da kullanıyorum OKB’den dolayı. 4-5 senedir gidiyorum hatta psikiyatriye.


Aile örneğini anlatmanız içimi rahatlattı. Ailemden bahsetmedim ama ailemden ilgi görmediğimi anlamanız beni mutlu etti.

Zaten psikoloji bilimi genellikle şunu söylüyor aileden ilgi alamayanlar kendinden büyük dış çevre de insanlarla konuşmak istiyor. Bendeki “B” gibi.

deniz745 dedi:

Peki neden psikolog değil de b abla? Yani psikoloğa gitmeni öneririm kendine zarar verme derecesine geldiyse. Benim bütün hayatım travma dolu 1 kere bile kendimi kesmedim ama travmanın asıl kaynağı yaşanılan olay değil, o olayı kimin yaşadığı ve beynin nasıl yorumladığıdır. Mesela ölümden dönen 2 şahıs düşünelim, ikisi de otobüsten indikten sonra önünden geçerken otobüsün hareket etmesi sonucu otobüsle birlikte 5 metre kadar koştuktan sonra kendilerini bir şekilde otobüsten atıp kurtulmuş olsun. Bu şahıslardan biri bu olaydan fazla etkilenmeyip 'Allah korudu bir daha daha fazla dikkat ederim' diyebilirken diğeri hayatı boyunca arabalardan korkacak, araba gördüğünde rahatsız olacak kalbi hızlanacak olabilir.
Seni anlıyordu güveniyordu diyorsun ya, senin yaşadığın ana baba eksikliğinden kaynaklanan sevgi eksikliğini başkalarında arama.
Özellikle Türkiye'de kendim dahil birçok kişide var bu, nedeni ise bilinçsiz çocuk yapma.
Çocukları yapıyorlar yapıyorlar sonra "eğer sınavdan 100 alırsan sevilirsin 50 alırsan komşu çocuğu 51 aldıysa onu severler" tarzı olaylar yaşatıp çocuğa 'koşullu Sevgi'yi öğretiyorlar. Nedir bu koşullu sevgi? Koşullu sevgi şudur:
Annen mesela sadece onun hoşuna giden bir şey yaptığında sevgi gösterir, onun hoşuna gitmeyen bir şey yaptığında ise atı atıverir, yani yüzüne bile bakmaz.
Gerçi benim annem hala aynısını yapıyor bana ama alıştım
B abla tarzı şahıslar, anne olma içgüdüsünü dışarıda arıyor genelde. Bunun sebebi çok çok uzun anlatmayayım.
Senin de koşullu sevginle birleşince tencere kapağını bulmuş.
Lakin kadın sıkılmış, çünkü arkadaşlık karşılıklı olur. Sen hiç sordun mu 'senin bir derdin var mı abla' diye? Sormadın.
Bir amcaya bir dayıya anlatmak yerine psikoloğa gitmen asıl tavsiyemdir. Sakın psikiyatriye gitme hayatını yakarsın, haberin olsun.

Genişletmek için tıkla...

Psikologlarda bir şey anlamıyor ki boş boş konuşuyorlar. Benim gibi aşırı hasta olan biri için ve genetik hastalıklar için psikiyatri daha faydalı olacağını düşünüyorum.

Psikologlar üniversite de 2 slayt izledi diye bu doğru olmuyor. Bana göre.

creazy dedi:

Kadına yazık olmuş. Ona travma yaşattın bence. Belki de senin yüzünden artık tanımadığı erkeklerle bile konuşmayacak kadar zarar görmüş durumda olabilir. Kadının yerinde olsam mutlaka şikayetçi olurdum. Kadının iyi niyetini suistimal etmen korkunç yaptığın hem suç teşkil edebilir hem de insanlık dışı.

Genişletmek için tıkla...

Asıl o bana travma yaşattı. Buna rağmen hala ona güvenim var. Onun bu yaptıkları yüzünden dışlayıp her yerden engellediği için OKB, obsesyonlar ve takıntılarım arttı.



Takıntılarım ve obsesyonlardan bahsedeyim.
1) Mesela fitnessla uğraşıyorum. Protein tozunun kutusunun kapağını 5 kez kapa-aç yapıyorum. Çünkü iyice kapamazsam bayatlar diye kaygılanıyorum.


2) Engellediği için sevdiğim başka bir arkadaşım instagramdan takipten çıkarmış mı diye kontrol ediyorum. Örneğin Ahmet olsun arkadaşımın adı. Sürekli “Takipçiler” ve “Takip edilenler” kısmına bakıyorum Ahmet orada gözüküyor mu diye. Birde defalarca bakıyorum 7 kez gibi. Üstüne kaygı ve endişe fazla olduğu için emin olamıyorum.



3) Bu takıntılar ve yüzünden obsesyonlarım arttı. Anneme,babama ve abime de aynı soruları defalarca sorma takıntısı oldu. Mesela annem spor yemeğimi hazırlamayı unutur diye. Defalarca söylüyorum. İlaçlar ve psikiyatrist tarafından kontrole alındı bu daha az soruyorum sorularımı.

Ama başlangıçta takıntılarım çok fazlaydı aynı soruyu 30-40 kez soruyordum. Kaygıdan duvarlara kafa atıyordum. Kaç kez acillik oldum haberin yok tabi bundan.



4)5 tane antidepresan kullanmak zorunda kaldım. Şu an 3.

5) 2 kere psikiyatri hastanesine yattım.

B. Abla beni dışlayarak engelleyerek travma yaşattı. Burada illa bir suçlu olacaksa o. İntihar eğiliminde olan ve psikolojisi bozuk birini dışlamak çok kötü bir şey.

barcaxsto dedi:

Anlattıkların, çok zor bir dönemden geçtiğini ve kendini ne kadar çaresiz hissettiğini gösteriyor. "B. Abla" senin için bir kurtarıcı figürü olmuş ve ona sığınmışsın. Ancak zamanla bu sığınma, tek bir kişiye odaklanan ve karşı taraf için bunaltıcı hale gelen bir duygusal bağımlılığa dönüşmüş. Zırt pırt aradığını ve onun da bir hayatı/işi olduğunu fark etmen önemli bir nokta. Ona "nankör" demen ise, senin de belirttiğin gibi, ilişkideki sınırları aştığın ve onu bunalttığın an olmuş. Machiavelli'nin çok sevdiğim bir lafı var: "Her zaman iyi olmaya çalışan biri, iyi olmayan çok sayıda insanın arasında bir yıkıntı olmaya mahkumdur." İyilik yaptığın zaman iyilik bulmayı beklemeyeceksin. Ona hediye aldığın için veya yanında olduğun için sana iyilik yapma bir zorunluluğu yok "B. Abla" dediğin kişinin.

Şu anki barışma takıntın, yaşadığın reddedilmeyi tersine çevirme isteğinden kaynaklanıyor. Ancak başka birinin telefonundan aramak, onun koyduğu sınıra saygı duymamak olur ve muhtemelen onu senden daha da uzaklaştırır ve dürüst olmam gerekirse bu biraz "taciz"

Asıl odaklanman gereken şey "B. Abla" dediğin kişiyi geri kazanmak değil, kendi kendini sakinleştirebilmeyi öğrenmelisin. Dünya ondan ibaret değil. Asıl ihtiyacın olan şey onun ilgisi değil, kendi ayaklarının üzerinde durabilmek. Psikiyatrik tedavine, spora ve kendine bakmaya odaklanman, bu gücü kazanman için tek yol bu, başkalarını geri getirmek için değil, kriz anlarında kimseye muhtaç kalmamak için kendi ayaklarının üzerinde durmalısın.

Genişletmek için tıkla...

Tek B. Abla değil. Bir sürü insan dışladı zorbaladı burada uzunca anlatamam hem uzun hem de özel. Ama şunu söylemeliyim. 4 kere üst üste 4 farklı insan tarafından dışlanınca dayanacak gücüm kalmadı. Öfke nöbetleri geçirdim. Psikiyatri hastanelerine yattım.

Ben bunları asla hakketmedim. Allah’a yemin ederim ki kötü biri değilim.


Ayağıma böcek konmuştu, ölmesin diye rahat gezinebileceği toprağa koydum.

İyi niyetli biriyim, selam veririm. Kötü özelliklerim yoktur. Birde ben bu ablaya tatlı falan da ısmarladım. Zaten B. Abla da “Sen çok iyi bir çocuksun.” Demişti.

SunseTTime dedi:

@Alex Mason Bir yakınımda manik şizofreni teşhisi olduğu için biliyorum artık gerek hastalığın ilerleyişi, gerekse kullanılan ilaçlar kaynaklı sağlıklı bir birey gibi düşünemiyorsunuz. Yani bu senin özünde kötü biri olduğun anlamına gelmiyor, fakat diğer insanlar tarafından garip karşılanabiliyorsunuz. Sağlıklı bir birey kendini ne kadar zorlarsa zorlasın, sizin düşünme tarzınıza erişemeyeceği için kendini yorduğu ile kalıyor. Çünkü size bir noktaya kadar fayda sağlayacak, yorulacak, kendini geri çekmek zorunda kaldığında ise siz o kişiye daha çok bağlandığınızdan iki kat kötü hissetmeye başlayacaksınız. Şahsi fikrim insanlardan izole bir hayat sürmenizden yana. Hem sizin için hem de çevrenizdeki kişiler için en sağlıklısı böyle olacak gibi duruyor. En azından biraz toparlayana kadar bu şekilde ilerlemeye çalışın.

NOT: Bizim burada dediklerimiz bir uzmanın dediğinin yanında eminim ki hiçbir şeydir. O yüzden uzman desteği almayı kesme, esas onun dediklerini dinle. Bizim bile öngöremediğimiz şeyleri o öngörüp seni yönlendirecektir.

Genişletmek için tıkla...

Dediklerinize katılıyorum. Fakat izole hayat yapamıyorum. Güvenebileceğim biriyle konuşmaya ihtiyacım var.

İzole hayat yani yalnız hayat sürsem öfke, üzüntü ve kaygı artıyor. İnsanlarla iletişim kursam da anlaşamıyorum, dışlıyorlar ya da önce iyi ilişkimiz oluyor sonra aramız bozuluyor. “İki ucu bilmem neyli değnek.”

Çok iğrenç durumdayım.

Syntax dedi:

Nasıl bir dışlama? Daha yeni tanıştığın insanları çok darlarsan dışlarlar tabii. Veya direkt aralarına almıyorlarsa yine sorun yok. Bu 4 kişiye muhtaç değilsin ki.

Genişletmek için tıkla...

Yeni tanıştığım değil. Yeni tanıştığımı nerden çıkardın? B. Abla ile 2 senedir tanışıyorduk.