Bellek yönetimi algoritmaları devreye girer, önce gereksiz cache varsa onları temizlerler sonra kullanmak zorunda olduğu verileri işlemciye başvurarak sıkıştırır açılan yere yeni veriler almaya devam eder. Bu aşamaya kadar kullanıcı bunları hissetmez. Eğer bunlar da yeter gelmezse SWAP işlemi başlar, sanal RAM yaratılır nazaran eski referans edilmiş veriler bu yaratılan alana gönderilir. Burayı hissedersin çünkü az önce, sürat anlamında aralarında kıyas bile yapılamayacak RAM'den SSD belleğe taştın.
Eğer bu da yeterli gelmezse artık sırada bekleyen - daha fazla bellek isteyen uygulama Out Of Memory yiyip çöker. Linux altyapısında OOM Killer devreye girer programların arasından bir tane suçlu seçip onu kapatır ki sistem patlamasın.
O bölge tam anlamı ile kullanımda değil. Sistem kendine Buffer açmış. Yani açık programlar sisteme gidip; "Birader benim her an 2GB yere ihtiyacım olabilir ona göre." diyor. Sistemin de "Tamam, ben o yeri sana rezerve ettim istediğin zaman şu referansı kullanarak buraya veri yığmaya başlayabilirsin diyor." Orayı kullanmaya başladığında performans kaybı yaşanacağı için rezerve eder ancak mecbur kalmazsa kullanmaz.