Bir dönem depresyonun ucundaydım. Hayatının ne kadar kötü olduğunu bildiğim insanlar sosyal medyada en zengin, en mutlu, en sorunsuz insanlar gibi takılınca "acaba sorun bende mi?" düşüncesi beni iyice dibe sürüklemişti. Aslında hepsinin hayatını biliyorum ama sosyal medyaya sahte hayatlarını sürerek ne amaçlamaya çalıştıklarına anlam veremiyordum. Bir gün Instagram'ı dondurdum. 3 ay Instagram kullanmadım. 3 ay sonra dondurduğum Instagram hesabımı da sildim. 1 buçuk yıldır sadece Twitter kullanıyorum o da gündemi takip etmek için. İnsanların hayatını umursamamak, sahte hayatlarına tanık olmamak kendime yaptığım en büyük detoks oldu. Tavsiye ederim arkadaşlar. Kimsenin hayatı mükemmel değil. Sosyal medyada gördüğünüz hayatların çoğu sahte. Gerçek olan elbet var fakat sosyal medya sahtelikten ibaret. Bu yüzden yapabiliyorsanız en kısa sürede uzaklaşın. Uzaklaşın ki kendi hayatınız kıyas meselesi olup size kötü hissettirmesin.
Instagram'ı editler için vs kullanıyorum farklı bir hesap ile ama boykot falan sonrasında postlar azaldı.
Bir dönem 3 ay Instagram'ya girmedim ve telefonda yaptığım şeyler Fatih Altay'lı ve Timur Soykan'ın yazılarını takip etmek, YouTube'da bir yere giderken ve kahvaltıda 1 2 video izlemekti sosyal medyadan da sıkılmıştım. Sonrasında rahatlamıştım. Techolay kullanıyordum yalnızca. Keşke tekrar başlama kararını iptal etme imkanım olsa.
Biz YouTube bizi izole edebildiği için rahatlatıcı zannediyoruz ama sürekli etkileşimdeyiz. YouTube yerine natgeo, BBC first, tarih TV izlemekte rahatlatıcı gelmişti bana.
Bu normaldir ama ya. Eskiden de teknoloji yokken herkes birbiriyle konuşuyordu ve daha sosyal ortam var mış galiba köylerde bile. Aynı evin içinde ilgi alanları ve yeme vakitleri farklı.Maksimum 24 saat dayanabildim. İşin en zor kısmı yemek yerken hiçbir şey izlememek. O kadar alışmışım ki yemek yerken video izlemeye, sadece yemeğe bakıp düşünüyordum.