Eminem ve Kim şarkısından bahsetmek istiyorum. Bu parça benim için sadece bir müzik değil, insanın içindeki o patlamaya hazır öfkeyi dışarı atan garip bir katarsis aracı. Zamanında saçma bir dönemdeyken bu şarkıyı sürekli başa sarıp dinlerdim, insanı gerçekten sarsan çok farklı bir psikolojisi var. Şarkının olayı tamamen filtresiz olması. Eminem burada hiçbir ticari kaygı taşımadan, kendi içsel cinnetini stüdyoya döküyor. Aynı anda hem deli gibi sevip hem de nefret etmenin, çaresizliğin ve kontrolden çıkmanın ne demek olduğunu doğrudan hissettiriyor. Bir yandan seni seviyorum diye bağırırken, diğer yandan o yıkımı anlatması zehirli bir ilişkinin son noktasını gösteriyor. Zaten müzik eleştirmenlerinin Eminem'e modern Shakespeare demeleri de ilk bu şarkıyla başladı diyebilirim.
Özetle, keyif için açıp dinlenecek bir şey değil ama insanın zihnindeki o ağır öfkeyi boşaltması açısından rap tarihinin en ham, en gerçek işlerinden biri.
Özetle, keyif için açıp dinlenecek bir şey değil ama insanın zihnindeki o ağır öfkeyi boşaltması açısından rap tarihinin en ham, en gerçek işlerinden biri.