Eski anılara fotoğraflara videolara bakınca hüzünlenen ağlayacak gibi olanlar var mı?

Mesele fotoğrafın eski zamanlara ait olması değil, güzel zamanlardan mı olması.
Mesela 2016-17 yılında ortaokulda çekilmiş fotoğrafım vardı sınıf fotoğrafı. Ancak bulduğum gibi imha ettim. En nefret ettiğim zamanlar. Ancak 2010-2013 arası dersen altın çağım.
 
Bende bu dediğiniz olay eşyalarda oluyor. Misal vefat etmiş birine ait bir eşyayı (kıyafet vb.) sahipsiz ve yalnız bir şekilde dururken görmek garip hissettiriyor. Ağlamak, hüzünlenmek değil de, o kişinin yokluğunun gerçekliği vuruyor insana. Diyorsunuz ki "O insan öldü, bu eşya da onundu ve artık bir daha asla bu eşyayla birlikte olmayacak." Biraz da eksiklikten geliyor olabilir. Tanımadığınız biri olsa bile ona ait olduğunu bildiğinizde aklınız otomatik olarak ikisini bir bütün halinde algılıyor. Öyle zannediyorum ki biri eksik olduğunda bu his oluşuyor.
 
Evet bu bana da oluyor. Küçükken mahalledeki bir balkonda sürekli dayının biri oturuyordu, geçerken bizi görünce Halley atıyordu yanındaki koliden. Birkaç sene sonra öldüğünü öğrendim, o balkonu her boş görüşümde buz gibi bir his kapladı içimi. Üzücü bir durum.

Maps'te bile orada duruyor. Ah be dayı, tanımamama rağmen iyi biriydin.
 
Toprağı bol olsun. İç burkan bir olay.
 
Lumia telefonumda çok fotoğraf var, hepsinde ayrı bir anım var. 2015 yılından kalma görüntüler bulunuyor. Bazı fotoğraflara üzülüyorum, bazen de o güzel anıları hatırlayıp gülümsüyorum. Aslında yaşım büyük değil, öyle çok uzun yıllar geçmiş görüntüler sayılmaz. Dün yaşanmış gibi hatırlıyorum. Fakat 1 sene içinde bile hayatta neler değişiyor.
 
Bu siteyi kullanmak için çerezler gereklidir. Siteyi kullanmaya devam etmek için çerezleri kabul etmelisiniz. Daha Fazlasını Öğren.…