Arkadaşlar ben eskiden özellikle Lise 1.sınıfta aşırı öz güvenli bir insandım, mesela şunu fark ettim lisenin ilk zamanlarında örnek veriyorum bir tane kafeyi arayıp “bu maç yayınlanıyor mu?” diye sorabiliyordum. Ama şu anda aileme günaydın bile diyemiyorum o derece, ne olduysa artık son zamanlarda aşırı utangaç ve öz güvensiz biri olmaya başladım. Lise 2.sınıfta okulumdan ayrılıp başka bir okula geçmiştim, yeni okulda ortamı beğenmeyip pişman oldum üstüne zorbalıkla anksiyete - depresyon girdi, çok kilo aldım, sizce sebebi bu olabilir mi? Şu an lise 3.sınıfım ve lise 1.sınıftaki halime dönmek için her şeyi verirdim, 2 yılda ne değişmiş olabilir diyeceksiniz ama okul değişikliğinden sonra çok şey değişti. Sizin önerileriniz neler?
Çok şey yaşamışsın ve üstüne bir de büyümüşsün. Olan bu. Ancak ne yapılabilir diye soracak olursan onu ben de merak ediyorum zira aynı sorunlara tabiyim ancak hala çözemedim. Hatta muhtemelen senden daha kötüyüm.
Miles Upshur 28
Üstün
- Katılım
- 30 Ocak 2024
- Mesajlar
- 2.813
- Çözümler
- 6
- Beğeniler
- 2.273
Ailene günaydın diyemeyecek kadar durum gittiyse durum psikiyatrlık olmuş, her öz güven probleminde Psikiyatri'ye tabii ki gidilmez ama konu en ufak şeylerde bile problem yaşatmaya geldiyse gitmenin vakti gelmiş gibi görünüyor.
Bu durumların 100 katını yaşamış biriyim, benim yaşadıklarımı anlatsam konu sahibi de sen de biz problem görmemişiz dersiniz o yüzden bunlar bir şey bile değil, ben arkadaşın psikiyatriye gitmesini önerdim ama aslında spora başladıktan sonra ne oluyor onu bir gözlemlemek lazım, öz güven dediğin şey vücudunda biter.
- Katılım
- 15 Aralık 2023
- Mesajlar
- 177
- Beğeniler
- 261
Fitnessa başla ve pes etme, sonrasında geldiğin yere kendin bile inanamıyacaksın.
MuratabiGF ol. Şaka bir yana ben de buna benzer bir şey yaşıyorum gibi. Düşerken nasıl kalktığın önemli, kendini bir spor dalına adayabilirsin. Kendini bir oyuna falan da adayabilirsin. Geçen yıl bazı kişisel problemlerden dolayı intihara meyilliyken kendimi CS2'ye ve futbola adamış bir şekilde buldum. Eğer anksiyeteden dolayı falan özgüvenini kaybettiğini düşünüyorsan öz bakımına dikkat et ve insanlarla konuşmaya çalış. 1 yıl önceki xulnn ile şu anki xulnn aynı değil. Ayrıca insanlar o kadar dış görünüşe önem vermiyor. Bu dönemlerde ortaya çıkan gym rat'lik kavramı ve looksmaxxing vs. işsiz ve asosyal insanların çıkardığı bir kavram. Bakın işe yaramıyor demiyorum, işsiz ve asosyallerin işi diyorum. Tabii öz bakıma önem verip kendini geliştirebilirsin ama b*kunu çıkarmanın manası falan yok. Artık şunu kafanıza sokun, Rocky filminde değiliz ve insanlık İsa'nın doğumundan beri gelişiyor. Hayatınız spordan veya vücut geliştirmeden ibaret değil. İyi bir insan olmak için veya depresyondan falan çıkmak için vücudunuzu geliştirmenize gerek yok. Vücudunuzun sağlık açısından arşa çıkması tabii iyi bir durum ama tüm hayatınızı buna adamak, saçma.
Ayrıca sosyal anksiyete dediğimiz şey insan beynindeki bir engelden ibaret. Bu durum sosyalleşerek son bulabilir. İnsanların sırf birisi gelip merhaba dedi diye onu ikiye bölüp yediği falan da yok. Kimse sizi merhaba dediniz veya çok normal bir etkileşimde bulundunuz diye yargılamaz. Kimse sosyalleşmeyi bilerek, 4'lü arkadaş grubuyla birlikte de doğmadı. Sosyalleşmek istiyorsanız en basit örnek, gidin bir kafeye ve yalnız olan birine merhaba deyin. Yoldan geçerken gördüğünüz tanıdık bir esnafa selam verin, komşunuza selam verin. Koşmak istiyorsan adım atman lazım, yürümen lazım. Her insan evladının bir kusuru var. Kusur gözetmek bir hatadır, eğer bu kusur onun benliğini kötü etkilemiyorsa - veya sizin benliğinizi - korkulacak bir şey yok. Eğer kendinizde kusur gözetiyorsanız, yine hata yaptınız. Kusurlara dikkat edip düzeltmeye çalışmak önemlidir ama bu demek değil ki kusurlarımızı düzeltmek için yaşayacağız.
Sana diyeceklerim bu kadar, bir hobi bul ve sosyalleşmeye çalış. Konuşmaktan utanılacak bir şey yok. Eğer hazırsanız, zaten korkulacak bir şeyiniz yok demektir. Ayrıca insan evladı da bu kadar önemli değil. Takıl gitsin, kendini de bir şeye ada.
Ayrıca sosyal anksiyete dediğimiz şey insan beynindeki bir engelden ibaret. Bu durum sosyalleşerek son bulabilir. İnsanların sırf birisi gelip merhaba dedi diye onu ikiye bölüp yediği falan da yok. Kimse sizi merhaba dediniz veya çok normal bir etkileşimde bulundunuz diye yargılamaz. Kimse sosyalleşmeyi bilerek, 4'lü arkadaş grubuyla birlikte de doğmadı. Sosyalleşmek istiyorsanız en basit örnek, gidin bir kafeye ve yalnız olan birine merhaba deyin. Yoldan geçerken gördüğünüz tanıdık bir esnafa selam verin, komşunuza selam verin. Koşmak istiyorsan adım atman lazım, yürümen lazım. Her insan evladının bir kusuru var. Kusur gözetmek bir hatadır, eğer bu kusur onun benliğini kötü etkilemiyorsa - veya sizin benliğinizi - korkulacak bir şey yok. Eğer kendinizde kusur gözetiyorsanız, yine hata yaptınız. Kusurlara dikkat edip düzeltmeye çalışmak önemlidir ama bu demek değil ki kusurlarımızı düzeltmek için yaşayacağız.
Sana diyeceklerim bu kadar, bir hobi bul ve sosyalleşmeye çalış. Konuşmaktan utanılacak bir şey yok. Eğer hazırsanız, zaten korkulacak bir şeyiniz yok demektir. Ayrıca insan evladı da bu kadar önemli değil. Takıl gitsin, kendini de bir şeye ada.
