Bunu bir huysuzluk ya da anlık ruh hali olarak okumayın. Bu tamamen bilinçli, ölçülmüş, defalarca test edilmiş bir tercih. Güneşli hava denen şey toplumda gereksiz şekilde parlatılmış bir konsept. Sürekli mutlu olman bekleniyor, enerjik olman bekleniyor, dışarı çıkman bekleniyor. Kim belirledi bu standardı, hangi kuruldan geçti, hangi ihtiyaç analizine göre ideal hava ilan edildi, belli değil. Güneş çıktığı an. Kontrast düşüyor. Estetik sıfırlanıyor. İnsanın kafası da aynı anda overexpose oluyor. Düşünce yok, derinlik yok, sadece parlaklık. Herkes aynı modda, aynı yüz ifadesiyle dolaşıyor. Yapay bir iyimserlik, zorunlu bir neşe hali. Daylight propaganda. Yağmurlu kasvetli havalar tam benlik illa yağmur yağmasına gerek yok aslında. Hava kasvetli olsun yeter. Gerisi kendiliğinden geliyor. O atmosfer yetiyor bana. Parlaklık düşünce dikkat dağıtan her şey siliniyor. Güneşli havalarda olan o zoraki enerji, sürekli bir yerlere yetişme hissi, yağmurda yok. Kimse senden neşeli olmanı beklemiyor, kimse hava çok güzel diye dayatmıyor. Herkes kendi halinde. Bu bana iyi geliyor. Yağmur yağarken dışarı çıkmak bile daha anlamlı. Sokaklar boş, kimse kimseye çarpmıyor. Yürürken düşünüyorsun, etrafı izliyorsun, acele etmiyorsun. Evdeysen daha da iyi. Camdan damlaların akışını izliyorsun, arada rüzgar sesi geliyor. Film açıyorsun ya da müzik, içerisiyle dışarısı aynı modda oluyor. Kafa toparlanıyor.
Ben Antalya'da yaşıyorum, yıllardır buradayım. Burada doğdum, burada büyüdüm ama artık çok net hissediyorum burası bana göre değil. Antalya kötü bir şehir değil, yanlış anlaşılmasın, sadece benim mizacıma uymuyor. Sürekli güneş, sürekli hareket, sürekli dışarı çık diyen bir atmosfer var. Ben o tempoda kendimi bulamıyorum. Sanki şehir benden hep başka biri olmamı istiyor. Daha enerjik, daha sosyal, daha dışa dönük. Ben öyle değilim. Ben daha kapalı havalarda rahat ediyorum. Sessizlikte, yavaşlıkta, gri tonlarda. Kafamın çalıştığı, kendimle baş başa kalabildiğim bir düzen istiyorum. Antalya'da bu zor. Şehir hiç durmuyor, hiç susmuyor. O yüzden yıllardır burada olmama rağmen tam anlamıyla ait hissetmedim. Yaşadığım yerle aramda bir mesafe var gibi. O yüzden ilk fırsatta ya Ankara'ya ya da Eskişehir'e taşınmak istiyorum. İkisi de bana daha yakın geliyor. Ankara'nın o mesafeli, ciddi, kapalı havası garip bir şekilde güven veriyor. Eskişehir ise daha sakin, daha insani, daha yumuşak ama yine de o kasvetli tarafını koruyor. Herkes doğduğu yerde yaşamak zorunda değil. Bazen büyüdüğün şehir seni taşıyor ama seni anlatmıyor. Antalya benim hikayemin başlangıcı olabilir ama devamı değil. Ben kendime daha uygun bir atmosfer arıyorum. Ve onu büyük ihtimalle Ankara'da ya da Eskişehir'de bulacağım.