Hasan Hüseyin Korkmazgil - Bıçak Kemikte

Eti geçti, duydun mu?
Bıçak kemikte.
Duymadınsa duy artık.
Behey Allah'ın kulu,
Bıçak kemikte.
Duy da silkin n'olursun.
Bu ne biçim uyku bu.
Bıçak kemikte.

Verilmemiş alınmış hep,
Yük vurulmuş dağlar gibi – insanlık bu mu?
Çalıyor sömürünün imdat çanları,
Kımılda da kurtar şu onurunu.
Bıçak kemikte.

Topraksa paylaşılmış, kıyılarsa yağmalanmış,
Umut hacizde,
Ya bu neyin puştluğu bu.
Sana yokluk, sana yasak, sana dam.
İnsan değil – hâşâ – bir yağmacı soyu bu,
Bıçak kemikte.

Üretensin, yaratansın, yürütensin dağları,
Bakma öyle kilit kilit, duvar duvar.
Yetsin artık bu susku.
Bıçak kemikte.
Anasın boynun bükük, babasın kolun kırık.
Oğullar kan içinde.
Kaldır artık başını.
"Kalsın benim dâvam, dîvana kalsın," demiş ozan.
O dîvan sensin artık.
Bıçak kemikte.​