Hayatta anlamadigim sey hayatin kendisi. Varolus. Derin felsefe yaparak soylemiyorum bu arada dumduz anlamlandiramadigim bir sey iste.
Yillardir anksiyeteyle bogusuyorum, kronik kayginin ara sira yarattigi depresif ruh hali falan da oluyor. Biraz fazla kafaya takiyorum her seyi, ama bir yandan zihnimin agirlikli olarak o mantikcil kismiyla dusununce; hem yer hem de zaman acisindan devasa bir olcegin asiri minik bir parcasiyim. Milyarlarca yildir bu dunya, bu yasam var, milyarlarca yil daha olmaya devam edecek. 8,3 milyar insandan yalnizca 1 tanesi benim. Ben oldukten 1 sene sonra muhtemelen hicbir etkim ve izim kalmayacak.
Ama yok, bunun bilincinde olsam da gundelik hayati inanilmaz fazla derecede kafaya takiyorum iste; yetmiyor. Beynimizin bu kadar hayatta kalmaya yonelik evrimlesmesinin nedeni nedir, nasil oldu niye oldu; cidden garip...
Herhangi bir dini inanci olanlar icin bunun cevabi cok daha basit ve kolay. Tanri, yaratilis, sinav, imtihan. Ama herhangi bir inanci olmayan birisi icin cidden cok anlamsiz ve ucsuz bucaksiz geliyor.
Cemre Demirel'in "Abi cok kafaya takiyorsun hep ondan oluyor takma kafaya" diyen birine karsi cok komik bir tepkisi vardi. Onu atasim geldi ama bayagi uygunsuz forum ortami icin.
