BirForumcuKişi 64
Üstün
- Katılım
- 23 Aralık 2023
- Mesajlar
- 1.657
- Çözümler
- 6
- Beğeniler
- 1.179
Merhaba, içimi dökmek için bu konuyu açacağım. Anlatacak kimsem yok. Öncelikle, 8 yaşında babamı kaybettim. İlkokul 4. sınıftayken babamla ilgili yaşadığım her şeyi unuttum. Bu olaydan dolayı iyice asosyal oldum. Ortaokul 7. sınıfa kadar her şey çok güzeldi, fakat pandemi sonrası zorbalığa uğradım. Bu da beni daha da etkiledi. Ondan sonra hayatı sorgulamaya başladım. "Neden yaşıyorum? Neden bu acıları ben yaşıyorum? Kimse beni anlamıyor?" gibi sorular sormaya başladım ve hâlâ bu soruları soruyorum.
Sonra yazın kendime bilgisayar aldım. 9. sınıfa geçtim. Orada da kimseye takmıyordum. Bilgisayar varken milleti ne yapayım diye düşünüyordum ama sonra sıkmaya başladı. Bu sefer sosyal olmaya çalıştım. Milletin arasına zorla girmeye çalıştım, iyice enayi oldum. O sırada aklım 10. sınıfın başında geldi. Dersleri iyice saldım. Tüm derslerden hayatın anlamını sorguladım ama cevap bulamadım. Günde 2 öğün yemek yemeye başladım, harçlıklarımı harcamayı bıraktım. Okulda sadece sınıfa oturup sabahtan akşama kadar yalnız başıma telefon oynayarak zaman geçiriyordum. Sabah neredeysem akşam da oradaydım yani. Hâlâ bu düşüncelerim devam ediyor. Bu sefer "Kafa dengi birini bulurum, akışına bırak" dedim, olmadı. Bilgisayara bağımlı olmuştum, acılarımın kurtarıcısı, panzehir olarak görüyordum.
Hâlim hâlâ aynı. 11. sınıfa geçtim. 11'de bir tık daha sosyalim başlarda, sonra yine aynı oldum. Vücut desen yok, özgüven desen yok. 11'de bir tık 10. sınıfa göre daha iyiydim ama babam neden öldü gibi düşünceler devam etti ve hâlâ devam ediyor. 11 bitti. Şu anki halime geldim; yazın evde yatan, bu düşüncelerden kurtulmak için zorla bilgisayar oynayan bir insana dönüştüm. Bugün de arkadaşıma gittim, zamanında beni kullanan bir arkadaşımdı ama çocukluk arkadaşımdı. Benimle azıcık dalga geçti, nasihatler verdi. "Bundan çık" falan filan. Bir bakıma haklıydı. Şimdi eve geldim, gene bilgisayarın başındayım. Bu düşüncelerden kurtulmak için geldim.
Abime gelirsek, abim benim aksime sosyal, yakışıklı, zeki, sevgilisi olan, gezen tozan bir birey. Acaba o mu bu olayı unuttu yoksa önüne mi baktı anlamadım. Hâlâ 8. sınıfta ne düşünüyorsam onu düşünüyorum. Evde oyun sıkınca sigara içiyorum, 3-4 maden suyu içiyorum. Annem ve abim çalışıyor, o yüzden ev hep bana kalıyor. Neyse, muhtemelen çoğu kişi konu uzun diye okumayacak. Her neyse, aileme veya çevreme hep mutluymuşum gibi davrandım. Hepsini okuyan veya göz gezdirenler için diyorum, babanız olduğu için şanslısınız. Ben o anıları ve baba kavramını kaybettim. Ve lütfen yalandan nasihat verecekseniz, vermeyin.
Sonra yazın kendime bilgisayar aldım. 9. sınıfa geçtim. Orada da kimseye takmıyordum. Bilgisayar varken milleti ne yapayım diye düşünüyordum ama sonra sıkmaya başladı. Bu sefer sosyal olmaya çalıştım. Milletin arasına zorla girmeye çalıştım, iyice enayi oldum. O sırada aklım 10. sınıfın başında geldi. Dersleri iyice saldım. Tüm derslerden hayatın anlamını sorguladım ama cevap bulamadım. Günde 2 öğün yemek yemeye başladım, harçlıklarımı harcamayı bıraktım. Okulda sadece sınıfa oturup sabahtan akşama kadar yalnız başıma telefon oynayarak zaman geçiriyordum. Sabah neredeysem akşam da oradaydım yani. Hâlâ bu düşüncelerim devam ediyor. Bu sefer "Kafa dengi birini bulurum, akışına bırak" dedim, olmadı. Bilgisayara bağımlı olmuştum, acılarımın kurtarıcısı, panzehir olarak görüyordum.
Hâlim hâlâ aynı. 11. sınıfa geçtim. 11'de bir tık daha sosyalim başlarda, sonra yine aynı oldum. Vücut desen yok, özgüven desen yok. 11'de bir tık 10. sınıfa göre daha iyiydim ama babam neden öldü gibi düşünceler devam etti ve hâlâ devam ediyor. 11 bitti. Şu anki halime geldim; yazın evde yatan, bu düşüncelerden kurtulmak için zorla bilgisayar oynayan bir insana dönüştüm. Bugün de arkadaşıma gittim, zamanında beni kullanan bir arkadaşımdı ama çocukluk arkadaşımdı. Benimle azıcık dalga geçti, nasihatler verdi. "Bundan çık" falan filan. Bir bakıma haklıydı. Şimdi eve geldim, gene bilgisayarın başındayım. Bu düşüncelerden kurtulmak için geldim.
Abime gelirsek, abim benim aksime sosyal, yakışıklı, zeki, sevgilisi olan, gezen tozan bir birey. Acaba o mu bu olayı unuttu yoksa önüne mi baktı anlamadım. Hâlâ 8. sınıfta ne düşünüyorsam onu düşünüyorum. Evde oyun sıkınca sigara içiyorum, 3-4 maden suyu içiyorum. Annem ve abim çalışıyor, o yüzden ev hep bana kalıyor. Neyse, muhtemelen çoğu kişi konu uzun diye okumayacak. Her neyse, aileme veya çevreme hep mutluymuşum gibi davrandım. Hepsini okuyan veya göz gezdirenler için diyorum, babanız olduğu için şanslısınız. Ben o anıları ve baba kavramını kaybettim. Ve lütfen yalandan nasihat verecekseniz, vermeyin.
Son düzenleyen: Moderatör: