Ben neden böyleyim?
Neden herkes gibi sevemiyorum?
Nerede hata yapıyorum?
Bilmiyorum.
Keşke bilsem de sorunuma çözüm bulabilsem.
Yaşamaya değer bir hayatım var mı ki?
Kendimi sevmezken başkasını sevebilir miyim?
Keşke bilsem.
Önceden yaşamadığım bir duyguyu hissetmek için kendimi zorluyorum.
Keşke ise yarasa.
Neden arkadaşım yok?
O kadar kötü bir insan mıyım?
Bilmiyorum.
Birinin elimden tutup yol göstermesine ihtiyacım var.
Ama yardım isteyemiyorum.
Kendi fanusumda kapalı kaldım, çıkamıyorum.
Küçükken süper güç olarak görünmezlik isterdim.
İsteğim gerçek oldu.
O kadar insanın içinde görünmez gibiyim.
Herkes mutlu, neden bende olamıyorum?
Egolu biri miyim?
Bu yüzden mi arkadaş edinemiyorum?
Sanmıyorum.
Anksiyetemi nasıl yeneceğim?
Bilmiyorum.
Gecenin 3:30'unda bunları yazıyorum.
Bana bir getirisi olmayacak.
Belkide ölmeliyim.
Ama annem üzülür.
Cenazeme 50 kişi gelir mi?
Bilmiyorum.
Yaz depresyonu geri geldi.
Asla kurtulamıyorum.
Oturup deliler gibi ağlamak istiyorum.
Yurttayım, yapamıyorum.
Kusana kadar içmek istiyorum.
Nasıl yapabilirim bimiyorum.
Hayatımı sevmiyorum.
Kendimden nefret ediyorum.
2. bir şansım olur mu? Belki.
Olursa bir şeyler farklı olur mu?
Sanmıyorum.
Gelecek hayal ediyor muyum?
Bilmiyorum.
Belki de etmeliyim.
Bu sadece daha da hüzün getirir bana.
Hayat amacım yok.
Neden geldim, nereye gidiyorum?
Belki de terapiye gitmeliyim.
Belki.
Bir gün benim yüzüm gülecek mi?
Sanmıyorum.
Çok isterim fakat sanmıyorum.
Yaşam enerjim yok.
Nasıl bulacağım?
Bilmiyorum.
Bunların suçlusu kim?
Benim olmam çok muhtemel.
Elimden bunu değiştirmek için hiçbir şey gelmiyor.
Keşke gelse.
