Devamsızlığım toplam 17 gün, özürsüz hakkım yok, bugün annem ile konuştum, bıktığımı söyledim. 11 yıldır her gün sabahın köründe kalkmaktan bıktım, dersleri dinlemeyi bıraktım, bu yıl sadece uyudum. Okula gidiyorum, uyuyorum, eve geliyorum, tekrar yatıyorum.

Oyun oynamaktan zevk almayı bıraktım, zevk aldığım bir şey kalmadı, para kazanamıyorum, gelecekte ne yapacağımı bilmiyorum, ne okuyacağımı bilmiyorum. Üstüne annem bana beni çok üzüyorsun dediği için oturup çocuk gibi ağladım yarım saat, ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum, sadece yapmam gerekenleri yapıyorum.

Artık yapay zeka gibi hissetmeye başladım, ne yapacağım hakkında fikir sahibi olmak istiyorum ama olamıyorum, yolumu bulmak için ne yapmalıyım?

Açığa geç, liseyi bitirip İngilizce diploması, güvenlik sertifikası tarzı şeylerden toplayabildiğin kadar topla. Sonra iş başvurusu yap.
 
@Nefs İlmi hocam dediğinizi yaptım, konfor alanımdan çıktım ancak bana iyi gelmedi.
Notlarım özellikle çok düşüşe geçti, tek yeteneğim olan oyunlarda kötüleşmeye başladım, üstelik zevk alamadım dışarıdan.
Hala olgun göremiyorum etrafımdakileri, doğru kişileri bulmak olduğum şehirde çok zor, uyum sağlayamadım dışarıya.
 
@Nefs İlmi hocam dediğinizi yaptım, konfor alanımdan çıktım ancak bana iyi gelmedi.
Notlarım özellikle çok düşüşe geçti, tek yeteneğim olan oyunlarda kötüleşmeye başladım, üstelik zevk alamadım dışarıdan.
Hala olgun göremiyorum etrafımdakileri, doğru kişileri bulmak olduğum şehirde çok zor, uyum sağlayamadım dışarıya.
Durum nedir? Ben ne dedim? Hiç hatırlamıyorum. Özetleyebilir misin?

Ayrıca konfor alanımdan çıktım derken ne yaptın, açıklar mısın?
 
Durum nedir? Ben ne dedim? Hiç hatırlamıyorum. Özetleyebilir misin?

Ayrıca konfor alanımdan çıktım derken ne yaptın, açıklar mısın?

Hayata atılmam hakkında babama destek verdiğinizi söylemiştiniz, evden çıkıp arkadaşlarımla takılmamı falan, hala çok çocukça geliyor arkadaşlarım, mutlu falan da hissetmiyorum.
 
Babanın seni anlamadığını düşünüyorsun ama durumu babanın gözünden bilmediğim için bir şey diyemem fakat baban hayatın içine girmen konusunda haklı. Bazı noktalarda kendine konfor alanı yaratmışsın ve bu alandan çıkmak istemiyor gibisin. Bu alandan çıkman gerekiyor. Babanın annenden ayırma konusundaki tutumunu bilmiyorum yorum yapamam. Ama bilgisayardan falan koparması doğru bir şey. Baba toplumsal düzenin ilk temsilcisidir ve senin toplumsal düzene girmende aracı figürdür. Eğer konfor alanından çıkmıyorsan. bunu istemiyorsan babanın otoritesini tanımama ve ona karşı soğukluk besleme gibi bir fikir oluşuyor kafamda.
Bu kısımda yazmışsınız.
 
Tamam, ne yaptın peki? Konfor alanından nasıl çıktın? Ne yaptın? Nasıl yaptın? Sonuçları nedir?

Oyunları bıraktım, zorla da olsa dışarıda arkadaşlarımla vakit geçirmeye başladım, gezip tozduk ancak hiçbir türlü zevk alamadım, ölü gibi gezdim sadece.
Pek bir şey olmaz sandım ancak oyunda yeteneğimi kaybettim, eğitim hayatımda en düşük notları aldım, ve bu durumdan gerçekten utanıyorum.
Normalde ilk 3'e rahat girerken biyolojide sınıf sonuncusu oldum, sırf gezeceğim diye ders çalışmayı bıraktım, bir türlü dengeleyemedim.
Ağırlığımı mecbur tek derse vermek zorunda kaldım kalmamak için, matematik edebiyat gibi sınavlarda hala 1. gidiyorum ancak eskisi gibi hissetmiyorum, daha yeteneksiz ve vasıfsız gibi hissediyorum.

Artı olarak gündem yüzünden tekrar düşünmeye başladım, paranoya teşhisi konuldu, sanırım anne tarafından geçen bir şey.