Oyunları bıraktım, zorla da olsa dışarıda arkadaşlarımla vakit geçirmeye başladım, gezip tozduk ancak hiçbir türlü zevk alamadım, ölü gibi gezdim sadece.
Pek bir şey olmaz sandım ancak oyunda yeteneğimi kaybettim, eğitim hayatımda en düşük notları aldım, ve bu durumdan gerçekten utanıyorum.
Normalde ilk 3'e rahat girerken biyolojide sınıf sonuncusu oldum, sırf gezeceğim diye ders çalışmayı bıraktım, bir türlü dengeleyemedim.
Ağırlığımı mecbur tek derse vermek zorunda kaldım kalmamak için, matematik edebiyat gibi sınavlarda hala 1. gidiyorum ancak eskisi gibi hissetmiyorum, daha yeteneksiz ve vasıfsız gibi hissediyorum.

Artı olarak gündem yüzünden tekrar düşünmeye başladım, paranoya teşhisi konuldu, sanırım anne tarafından geçen bir şey.
Müsait bir vakitte özel olarak konuşalım mı?
 
Başarı veya huzur kimsenin ayağına kolay gelmez. Gidecek eşek gibi çalışacaksın en sonunda hakkını verirsen mutluluğa ve huzura ulaşırsın bu herkes için geçerli.
 
Devamsızlığım toplam 17 gün, özürsüz hakkım yok, bugün annem ile konuştum, bıktığımı söyledim. 11 yıldır her gün sabahın köründe kalkmaktan bıktım, dersleri dinlemeyi bıraktım, bu yıl sadece uyudum. Okula gidiyorum, uyuyorum, eve geliyorum, tekrar yatıyorum.

Oyun oynamaktan zevk almayı bıraktım, zevk aldığım bir şey kalmadı, para kazanamıyorum, gelecekte ne yapacağımı bilmiyorum, ne okuyacağımı bilmiyorum. Üstüne annem bana beni çok üzüyorsun dediği için oturup çocuk gibi ağladım yarım saat, ne yapacağımı gerçekten bilmiyorum, sadece yapmam gerekenleri yapıyorum.

Artık yapay zeka gibi hissetmeye başladım, ne yapacağım hakkında fikir sahibi olmak istiyorum ama olamıyorum, yolumu bulmak için ne yapmalıyım?
Aynı durum.
 
Bir şeyler yapman lazım. Kimse sana yardım etmeyecek. Bu forumdaki insanlar sana ancak moral verebilir, tavsiye verebilir. Daha fazlasını yapamazlar. Sen hiçbir şey yapmadıktan sonra, hiçbir şey olmayacak.