Her şey obezitemin tavan yaptığı yıllar baş gösterdi. 117 kilo olduğumu ve 1. sınıf obez olduğumu söylemiştim. Daha önce spora yazılan arkadaşım 2. sınıf obez idi ve 70Kg'ye inmişti. Beni de teşvik etmeye başladı. Çevrende seni kesen bir sürü kız olacak, insanlara karşı direneceksin, hayatın şekillenecek dedi. Bende en sonunda hayatıma baktım ve sağlığımın ne kadar kötüye gittiğini fark ettim. Kabul ettim ve değişim serüvenim başladı.
4 ay sonunda yağlarımdan biraz olsun kurtulmuştum ama hâlâ kız işi yoktu ve insanlara göğüs geremiyordum. Dişimi sıktım ve devam ettim.
7-8'nci ayımda işler değişmeye başladı. Lisemde popüler çocuk oldum, çevremde insan sayısı artmaya başladı. İnsanlar emeğimi görüyor ve beni takdir ediyordu. 90Kg'ye düşmüştüm ve obeziteyi tamamen atlatmıştım. Ancak hâlâ sevgilim yoktu.
İpi koparan şey yakın arkadaşımın sevgili yapması oldu. O günden sonra "Neden yapamıyorum?" diye kendimi yemeye başladım. Bütün çevrem bir bir sevgili yapıyor. Ben ise hâlâ sap gibi kalıyordum ortada. Bu öyle bir noktaya geldi ki takıntı oldu. Takılacak bir şey yok demeyin. Benim için sonuna kadar önemli bu konu. Bardağı taşıran son damla bugün oldu. Kuzenimin yakın arkadaşı ona açılmış ve kuzenim ne yapacağı bilemedi. Kadınlar konusunda koyu cahil olduğum için yardım edemedim. Kuzenim büyük ihtimalle sevgili yapacak ve ben ise hâlâ sap kalacağım.
Şu "30-31 kere reddedildim" konusuna da açıklık getireceğim. Ben 31 kere kıza açılmadım. Bu sayının bu kadar yüksek olmasının sebebi ise zamanında aşk hissettiğim ancak serüvenin çok kısa sürdüğü kızlar. Konuşurken aniden soğuk yapan mı oldu? Listeye! Sevdiğim kızın sevgilisi mi çıktı? Listeye! Kız beni engelledi mi? Listeye! Soğuk mu yaptı? Listeye! Yani ortada önüne çıkana teklif etme gibi bir durum söz konusu değil. Çünkü ben kızlarla sohbet edemiyorum. Daha doğrusu kimseyle edemiyorum. Bir konu açmak nedense bana inanılmaz cringe geliyor ve sanki bir insanı kırmamak ve sırf sohbet hevesimi karşılamak için ediyormuş gibiyim. Sohbet konusu bulamıyorum. Zamanında sanalda sohbet edemiyorum diye ihanete uğradım. O günden sonra iyice paranoyak oldum. Kızlarla etkileşime girmeden önce 3-4 kere düşünüyorum. Kimseye aşık olamıyorum veya ben öyle sanıyorum.
Spora neden gittiğimi sorgulamaya başladım. Amacım kesinlikle kız değil. Spor benim için yaşam destek ünitesi şu an. Yaşam enerjimi spora borçluyum ama gerçekten neden sevgilim olmuyor? Neden? Saplıktan gerçekten yoruldum...
4 ay sonunda yağlarımdan biraz olsun kurtulmuştum ama hâlâ kız işi yoktu ve insanlara göğüs geremiyordum. Dişimi sıktım ve devam ettim.
7-8'nci ayımda işler değişmeye başladı. Lisemde popüler çocuk oldum, çevremde insan sayısı artmaya başladı. İnsanlar emeğimi görüyor ve beni takdir ediyordu. 90Kg'ye düşmüştüm ve obeziteyi tamamen atlatmıştım. Ancak hâlâ sevgilim yoktu.
İpi koparan şey yakın arkadaşımın sevgili yapması oldu. O günden sonra "Neden yapamıyorum?" diye kendimi yemeye başladım. Bütün çevrem bir bir sevgili yapıyor. Ben ise hâlâ sap gibi kalıyordum ortada. Bu öyle bir noktaya geldi ki takıntı oldu. Takılacak bir şey yok demeyin. Benim için sonuna kadar önemli bu konu. Bardağı taşıran son damla bugün oldu. Kuzenimin yakın arkadaşı ona açılmış ve kuzenim ne yapacağı bilemedi. Kadınlar konusunda koyu cahil olduğum için yardım edemedim. Kuzenim büyük ihtimalle sevgili yapacak ve ben ise hâlâ sap kalacağım.
Şu "30-31 kere reddedildim" konusuna da açıklık getireceğim. Ben 31 kere kıza açılmadım. Bu sayının bu kadar yüksek olmasının sebebi ise zamanında aşk hissettiğim ancak serüvenin çok kısa sürdüğü kızlar. Konuşurken aniden soğuk yapan mı oldu? Listeye! Sevdiğim kızın sevgilisi mi çıktı? Listeye! Kız beni engelledi mi? Listeye! Soğuk mu yaptı? Listeye! Yani ortada önüne çıkana teklif etme gibi bir durum söz konusu değil. Çünkü ben kızlarla sohbet edemiyorum. Daha doğrusu kimseyle edemiyorum. Bir konu açmak nedense bana inanılmaz cringe geliyor ve sanki bir insanı kırmamak ve sırf sohbet hevesimi karşılamak için ediyormuş gibiyim. Sohbet konusu bulamıyorum. Zamanında sanalda sohbet edemiyorum diye ihanete uğradım. O günden sonra iyice paranoyak oldum. Kızlarla etkileşime girmeden önce 3-4 kere düşünüyorum. Kimseye aşık olamıyorum veya ben öyle sanıyorum.
Spora neden gittiğimi sorgulamaya başladım. Amacım kesinlikle kız değil. Spor benim için yaşam destek ünitesi şu an. Yaşam enerjimi spora borçluyum ama gerçekten neden sevgilim olmuyor? Neden? Saplıktan gerçekten yoruldum...
Son düzenleyen: Moderatör:
