Anne-baba ve yakın çevre çocukken etkili olur. Ne gördüyse normal olarak onu algılar insan. Bir yerden sonra kendi fikirleri olur. Dışarı ne zaman çıksam kendimi profesör gibi hissediyorum. Bu aptallardan bir cacık olmaz kanımca. 19 yaşındayım nerede nasıl davranacağımı da bilirim. Geçen gün kütüphanenin çıkış kapısından çıkacakken çıkış kapısından girenleri bekledim. İnsanlar artık ahlaksız, namussuz oldu. Namus ve şeref deyince gülüyorlar. İslam'ın şartı diyenler kul hakkı yiyor. Fırına gidiyorum arkadan kansızın biri geliyor öne geçiyor 2 ekmek ver diyor. Önce ben geldim dedim kimse iplemedi. O fırına neredeyse 1 senedir gitmiyorum, yolumu kaç kere uzattım yine de oraya girmedim. Her geçtiğimde de lanet okuyorum. Her yaşıma girdiğimde kötülere hak veriyorum. Önceden dua ederdim insanlara artık beddua ediyorum.
Cinsellikten bahsedersek de namus ve şeref kavramı kalmadığı için yapılan iş kapıdan çıkınca bittiğini düşündükleri için onlara fark etmiyor.
Kütüphaneye diye evden çıkıyorlar görsen manken seçmelerime gelmişler sanki. 10 dakika masada oturuyor akşama kadar molaya çıkıyor. Sonra eve gidiyor anne-baba çok yorgunum yaağ. Yalan söylerken utanmıyorlar da. Ya bir gün kütüphaneye giderken güzel bir gömlek- pantolon giydim. Gömleğin yaka düğmesi dahil 3 tanesini açtım. Bakmayan kız görmedim. Hepsi evden kaçmak için kütüphaneye geliyorlar. Ben ailelerine üzülüyorum. Buradaki kastım bakıp bakmaması değil amaç. Oraya ders çalışmaya gidiyorsan işini yapacaksın, manita bulma mekanı değil orası. Arkadaşımın babası arkadaşıma ilişki yaşasın diye birini tutmuş para az geldi diye kadın vazgeçmiş. Anlatınca gülmekten patladım ama bir baba oğluna kadın mı ayarlar? Bana bunlar çok ters geliyor. Benim de hormonlarım var lakin kendimi tutmaya çalışıyorum, yapamıyorum değil yapmıyorum arada fark var. Tipsiz, ucube olduğumu da düşünmüyorum. Merak eden varsa atabilirim.
