Üniversite bitene kadar bu reddedilme serim sizce en fazla kaç olur?

  • 70

    Oy: 27 64,3%
  • 60

    Oy: 4 9,5%
  • 50

    Oy: 3 7,1%
  • 40

    Oy: 8 19,0%

  • Oy verenlerin toplamı
    42
Sizin gibiler yüzünden erkeklerin değeri düşüyor kızların egosu tavan yapıyor. Kardeş bak bende 18 yaşındayım. Sadece 2 kez açıldım birinde red yedim diğerinde 4 aylık bir ilişkim oldu ve ayrıldık. Gerçekten 18 yaşına kadar 30 kez açılman bile önüne gelene yürüdüğünü gösteriyor. Gerçekten sevgilin olsun diye sevgili yapma. İnan ilk ayda sıkılıp bırakırsın. Sevgili yapmak inan sandığın gibi müthiş bir şey değil. Biraz onurlu ol ve gördüğün her kıza açılıp red yiyerek o kızların eğlencesi olmayı bırak.
 
Sevgili öyle çok matah bir şey değil. İş evliliğe kadar gidecek kadar güzel değilse (ki ilkinde böylesini bulman çok zor) öyle aman aman mükemmel, aşk ciciş bir şey değil. Aksine inan bana korkunç bile olabiliyor.

Muhtemelen yapmışsındır, bir kızın peşinde koşmakta son derece saçma bir şey.
 
Şimdi şuna bir açıklık getireyim.
Ben hayatım boyunca yalnızca bir kere açıldım, onda da reddedildim. Ancak neden "30 kere reddedildim?" diyorum? Çünkü bu sayı aslında başarısız olduğum kızların sayısıydı. Buna:

• sohbet etmeye çalışıp, batırdığım
• umutlandırıp çekip giden
• tanışamadığım
• soğuk yapan
• tam aşık olmuşken acı gerçek duyduğum
• "Hoşlanıyorum" diyip dalga geçen kızları dahil etmiştim.

Yani 30 kıza açılmadım veya yavşamadım. Ama benim bu anlattıklarım, kitabımda reddedilmek olduğu için "30 kere red yedim" diyorum.
Az şöyle bir egon olsun, karıya kıza ne ihtiyacım var de. Onlar bana gelsin ben onlara niye gideyim de.
Şöyle olmak istemiyorum:
Başlıksız33_20240719233646.webp


Egoist insanlardan oldum olası nefret ettim ve edeceğimde. Yani nefret ettiğim tiplerden olmak istemiyorum.

Okulda ben baya popülerdim. Çevremde bir sürü kız vardı. Ancak bu sefer ki sorun benim kimseye karşı aşk hissetmiyor oluşum idi. Yani evet koskoca çevremden birisine bile aşık olamadım. Ha bana aşık olanlar vardı, ama bu sefer ben istemiyordum. Bu sevgili işinde pes etmekte istemiyorum. Doğru kişiyi bulmak istiyorum ama sabrım kalmadı. Ne zaman gelecek o doğru kişi? Kıyamet koptuğu zaman mı?

Yalnız yaşamak istemiyorum ve bu fikri sahiplendim. Yalnız adam edebiyatı istemiyorum.

Ama çevremden birileri sevgili bulduğu zaman kendime çok üzülüyorum. Herkes bulurken benim ne günahım vardı da bulamadım?

Yani düşünsenize:
O kadar popüler oluyorsunuz, kız çevreniz oluyor. Ancak buna rağmen sapsınız.
Beceriksizlik midir? Yoksa Aşk değil midir?
 
Hiç kimsenin sana öyle ol dediği yok. Sana buradan diyoruz ki, sevgili yapmaya çalışma. Bunun yerine kendini geliştir ve kaliteli bir ortamın olsun. Bu ortamdan illa ki birisi seninle sevgili olacaktır.

Okulda ben baya popülerdim. Çevremde bir sürü kız vardı. Ancak bu sefer ki sorun benim kimseye karşı aşk hissetmiyor oluşum idi. Yani evet koskoca çevremden birisine bile aşık olamadım. Ha bana aşık olanlar vardı, ama bu sefer ben istemiyordum. Bu sevgili işinde pes etmekte istemiyorum. Doğru kişiyi bulmak istiyorum ama sabrım kalmadı. Ne zaman gelecek o doğru kişi? Kıyamet koptuğu zaman mı?
Doğru kişiden bahsettiğin, aşık olduğun kişi ise, her şeyden önce aşk diye bir şey yok. Bunu birisi ortaya attı, böyle bir şey yok. Bunu bil. Doğru kişi denen kişide aklı yerinde, sevdiğin (aşk ile karıştırma) birisi. Bu yöntemle aramaya devam edersen, bulamazsın ve yaşın 25, 30’a gelir; gene takıntı durumu devam ediyor olur, kendine yazık edersin.

Ama çevremden birileri sevgili bulduğu zaman kendime çok üzülüyorum. Herkes bulurken benim ne günahım vardı da bulamadım?

Yani düşünsenize:
O kadar popüler oluyorsunuz, kız çevreniz oluyor. Ancak buna rağmen sapsınız.
Beceriksizlik midir? Yoksa Aşk değil midir?
Sorun beceriksizlik gibi duruyor; bunun sebebini yukarıda anlattım. Ortada bir nitelik yok, sadece kızlar seni yakışıklısındır diye seviyordur. Bu kişilerle sevgili olursan, zaten mutlu olamazsın. Bunu önceden söyleyeyim.
 
Son düzenleme:
Şöyle olmak istemiyorum:
Eki Görüntüle 67118

Egoist insanlardan oldum olası nefret ettim ve edeceğimde. Yani nefret ettiğim tiplerden olmak istemiyorum.

Okulda ben baya popülerdim. Çevremde bir sürü kız vardı. Ancak bu sefer ki sorun benim kimseye karşı aşk hissetmiyor oluşum idi. Yani evet koskoca çevremden birisine bile aşık olamadım. Ha bana aşık olanlar vardı, ama bu sefer ben istemiyordum. Bu sevgili işinde pes etmekte istemiyorum. Doğru kişiyi bulmak istiyorum ama sabrım kalmadı. Ne zaman gelecek o doğru kişi? Kıyamet koptuğu zaman mı?

Yalnız yaşamak istemiyorum ve bu fikri sahiplendim. Yalnız adam edebiyatı istemiyorum.

Ama çevremden birileri sevgili bulduğu zaman kendime çok üzülüyorum. Herkes bulurken benim ne günahım vardı da bulamadım?

Yani düşünsenize:
O kadar popüler oluyorsunuz, kız çevreniz oluyor. Ancak buna rağmen sapsınız.
Beceriksizlik midir? Yoksa Aşk değil midir?
Bu kadar ezik olursan da kız muhabbetinden ziyade sosyal hayatta ve iş hayatında pısırık, mobbing mağduru, iş görmez olarak görülürsün. Bari bir gururun olsun be adam. Seninki mütevazılık değil bildiğin sırf bir nedene bağlı olarak kendini aşağılama. Bu gidişle yolun yol değil, bu muhabbete kafa yoracağına enerjini başka şeylere harcasaydın keşke.
 
Eskiden bu soruyu sorarken depresiflikten sorardım. Şimdi ise artık eğlenceli gelmeye başladı.
Şu an 30 olduğunu belirteyim.

Dostum, geçenlerde söyledim sana, galiba görmezden geldin. Ama cidden kız senin için bu kadar önemliyse, sana ayarlayayım. Mersin'deyim ben de :D

Hatta bu pazar çıkıyoruz, gelirsen tanışırız, yalnızlığını giderirsin. Bize de adam lazımdı.