Hayatımda olan, sevgili olduğumuz bir kız vardı. Her şey yolunda gibi görünürken son zamanlarda tavırları tamamen değişti. Sebebi yokken soğuk davranmalar, sosyal medyada aktif olmasına rağmen mesajlarıma saatlerce dönmemeler ve en sonunda atılan "görüldü"ler... Bir ilişkinin içinde yalnız kalmanın ne demek olduğunu o dönem çok iyi anladım. Şu yazıyı yeniden paylaştığını (ve hatta Instagram biyografisine kadar taşıdığını) gördüm: "Seni bir türlü geride bırakamadım, çünkü içimde bir yerlerde, bir gün döneceğine dair anlam veremediğim bir inat vardı."
İçimdeki bağ koptu, çok kötü oldum. Yanındayken beni görmezden gelen insanın, sanki terk edilmiş veya birini özlüyormuş gibi bu tarz paylaşımlar yapmasına dayanamadım. Hiçbir şey demeden, kavga etmeden hesabımı dondurdum. Kendimi geri çekip biraz nefes almak istemiştim.
Bir süre sonra hesabı geri açtığımda beni tamamen engellediğini gördüm. Şu an onun okulda hiçbir şey olmamış gibi gülüp eğlendiğini, arkadaşlarıyla hayatına devam ettiğini izliyorum. Ben ise kendi içimde ağır bir depresyon süreciyle, ilişkinin bu anda silinmesinin şoku var hâlâ üstümde. Benimleyken bana duvar ören, ben gidince beni engelleyip arkasından "geride bırakamadım" edebiyatı yapan bu çelişkiyi, bu sessiz ayrılık sürecini zihnimde oturtamıyorum. İçimi dökmek istedim, çünkü taşımak gerçekten çok ağır gelmeye başladı.