Ben kendi başıma gelenleri anlatayım;
Her gün annem tarafından iş ilanı alıyorum sene başından beri, ne zaman yanına gitsem tartışıyoruz, benden 2 yaş büyük olan bir çocuk vardı, annemin arkadaşının oğlu. Yakın zamanda mezun olmuş, 4 sene edebiyat öğretmeni olarak ya da Türkçe bilmiyorum, sürekli bir karşılaştırma ve hakaret ve aşağılanma içindeyim.
Artık içim içime sığmadığı için ben de anlatmak istiyorum. Sınava az kaldı; uyku sorunlarım, mide bulantılarım, sivilce problemlerim ve en önemlisi psikolojik olarak yorgunum.
Yani bir sınav insanın kaderini, gençliğini neden bu kadar etkiler? Sene başından beri "işe gir kira öde gibi" ithamlar var. (Annemde kalıyorum, ailem ayrı.) Yani ne yaptıysak memnun edemedik, 2. kez mezuna kalmam ile hayat bitti resmen. Geçen sene elektrik kazandığım zaman benim oğlan "elektrikçi" mi diyeceğim diye dalga geçti, tekrar sınava hazırlanayım dedim kırık OBP ile bu sefer de eve sığmaz olduk.
Hayatın sonu, hiçbir işe yaramıyormuşum gibi davranılıyor ve artık lise 1'e giden kız kardeşim de etkilenip o gözle bakmaya başladı. Sıfır destek ama her türlü demoralize etme çabası.
Evet belki bahane belki değil ama ben 2. mezun senemi yönetemedim, geçmişte kız arkadaş ve üniversiteye gitmekten korkmam yüzünden 12'de ders hariç her türlü yolu denedim. Çünkü her şeyin zorla aceleye getirilmesini istemedim. Mezuna kalıp güzel bir dershane ile iyi gidiyordum sıralamamı 200-240'lardan emin değilim 40'lara kadar çekmiştim. Sonra maddi manevi sorunlar yaşadım babam ile, geçen seneyi bitiren hamle bu oldu. İşe girip dershaneyi 1 ay bıraktım. (Para pul verilmeyince çarem kalmadı) geri döndüğümde dershaneye, hiçbir şey yolunda gitmedi kısaca sene bitti.
Bu senede bel fıtığı, diş ağrıları ve sağlık problemleri ile bitti.
Sabah Hakkari bomba imha gelse gideceğim demiştim, sanırım ciddi ciddi başka çarem yok.
Artık kıyaslanmaya ve YKS hakkında laf duymak istemiyorum. Ben de bir insan olduğumu üniversiteye gidip hatırlamak istiyorum. Kendimden daha neyi feda etmem gerekiyor bilmiyorum, dış görünüş bitti, psikoloji desen emin değilim, arkadaşım kalmadı evde ders çalıştığım için, az çok bir şeyler için çabaladım ama nafile gibi. İçimi döktüm okuyan olursa teşekkürler.
Her gün annem tarafından iş ilanı alıyorum sene başından beri, ne zaman yanına gitsem tartışıyoruz, benden 2 yaş büyük olan bir çocuk vardı, annemin arkadaşının oğlu. Yakın zamanda mezun olmuş, 4 sene edebiyat öğretmeni olarak ya da Türkçe bilmiyorum, sürekli bir karşılaştırma ve hakaret ve aşağılanma içindeyim.
Artık içim içime sığmadığı için ben de anlatmak istiyorum. Sınava az kaldı; uyku sorunlarım, mide bulantılarım, sivilce problemlerim ve en önemlisi psikolojik olarak yorgunum.
Yani bir sınav insanın kaderini, gençliğini neden bu kadar etkiler? Sene başından beri "işe gir kira öde gibi" ithamlar var. (Annemde kalıyorum, ailem ayrı.) Yani ne yaptıysak memnun edemedik, 2. kez mezuna kalmam ile hayat bitti resmen. Geçen sene elektrik kazandığım zaman benim oğlan "elektrikçi" mi diyeceğim diye dalga geçti, tekrar sınava hazırlanayım dedim kırık OBP ile bu sefer de eve sığmaz olduk.
Hayatın sonu, hiçbir işe yaramıyormuşum gibi davranılıyor ve artık lise 1'e giden kız kardeşim de etkilenip o gözle bakmaya başladı. Sıfır destek ama her türlü demoralize etme çabası.
Evet belki bahane belki değil ama ben 2. mezun senemi yönetemedim, geçmişte kız arkadaş ve üniversiteye gitmekten korkmam yüzünden 12'de ders hariç her türlü yolu denedim. Çünkü her şeyin zorla aceleye getirilmesini istemedim. Mezuna kalıp güzel bir dershane ile iyi gidiyordum sıralamamı 200-240'lardan emin değilim 40'lara kadar çekmiştim. Sonra maddi manevi sorunlar yaşadım babam ile, geçen seneyi bitiren hamle bu oldu. İşe girip dershaneyi 1 ay bıraktım. (Para pul verilmeyince çarem kalmadı) geri döndüğümde dershaneye, hiçbir şey yolunda gitmedi kısaca sene bitti.
Bu senede bel fıtığı, diş ağrıları ve sağlık problemleri ile bitti.
Sabah Hakkari bomba imha gelse gideceğim demiştim, sanırım ciddi ciddi başka çarem yok.
Artık kıyaslanmaya ve YKS hakkında laf duymak istemiyorum. Ben de bir insan olduğumu üniversiteye gidip hatırlamak istiyorum. Kendimden daha neyi feda etmem gerekiyor bilmiyorum, dış görünüş bitti, psikoloji desen emin değilim, arkadaşım kalmadı evde ders çalıştığım için, az çok bir şeyler için çabaladım ama nafile gibi. İçimi döktüm okuyan olursa teşekkürler.
Son düzenleyen: Moderatör: