Günümüzde, Türkiye Türkçesinde unutulmaya yüz tutmuş hâlde bulunan ve kullanımı; esenlik(ler) dilerim ve esen kal(ın) ifadeleriyle sınırlı olan esen sözcüğünden türeyen çeşitli ifadelerin, Türk boyları arasında yaygın olarak kullanıldığı görülmektedir. Buna göre esen sözcüğü Altay Türkçesinde “1. Esen, sağlık, afiyet, sağlıklı, 2. (Selamlaşma sözü) merhaba, esenlikle, sağlıkla.” şeklindedir. Ezendeş “selam”, ezendeş- “selamlaş-”, ezendik “sağlık, esenlik”, ezendik bolzın “selam olsun” anlamlarına gelmektedir. Aynı kökten türeyen ezen bolzın ise “güle güle” demektir. (Naskali-Duranlı 1999: 85-86).
Hakas Türkçesinde is “merhaba”, izen pir- “selam ver-”, izenne- “selamlamak, selam vermek”, izenner “selam, merhaba”, izennes- “selamlaşmak, selam vermek”, izen mindi “merhaba”, izen polzın “yaşasın” anlamlarına gelmektedir (Naskali 2007: 233-234). Hakas Türkçesinde izen sözcüğünün “sağlıklı, sağlam, hayatta” anlamlarının yanında “selam” anlamı da bulunmakta, izen pir- “selam vermek, merhaba, selam” anlamına gelmektedir (Arıkoğlu 2005: 231).
Kazak Türkçesinde esendik sözcüğü “esenlik, sağlık”, esendes- “selam ver-, selamlaş-, merhabalaş-, vedalaş-” anlamlarına gelmektedir (Koç 2003: 144). Aman, aman-esen, esen-aman, aman-sav sözcükleri ise Kazak Türkçesinde “sağ, salim, esen”; amandas- “selamlaş-” anlamlarına gelmektedir.
Özbek Türkçesinde esan “sağ, salim”, esanlik, esan-amanlik “sağ, salim olma”, esanlaş- “selamlaş-”, aman “sağ, selamet, esen olma”, amanlaş- “birbirine hâl hatır sor-, selamlaş-, vedalaş-” anlamlarına gelmektedir.