Yalnızlığın getirisi ve hissettirdikleri yaşanılan hayata göre midir sizce?

Simon dedi:

Insan sosyal bir canlidir. Yalnizlik, insanligin yaratilis veya evrimlesme fitratina terstir. Tabii insanlar yalnizligi tercih etmek isteyebilir sureli olarak. Fakat belli bir sureden sonra sorunlar meydana gelecektir. Kendi cumlelerinizi kuramayacak duruma gelene kadar yalnizlik tehlikelidir bu raddeden sonra. Zaten senin durumunda sen hicte yalniz degilsin. Bir ailen ve sicak bir yuvan var gibi gozukuyor anlattiklarina bakacak olursak. O yuzden kendini insanlardan soyutlama. Akisina birak sadece. Cevrende siklikla karsilastigin insanlara bir gunaydin demen bile iyi bir izlenim icin yeterlidir.

Soruna gelecek olursak kismende olsa evet, genellikle yasanilan hayat kosullari insanlarin hayatinin yalniz olarak gecirmesine sebebiyet verebiliyor. Ancak bu tek etken degil. Kisinin dogmadan onceki halinde (embriyo) anne rahminde salgilanan kimyasallar bile ortalama olarak nasil bir karaktere, hissedeceklerine gore degiskenlik gosterecektir.

Genişletmek için tıkla...

EmirBey dedi:

Kendimden örnek vererek anlatmaya çalışayım. Ben 25 yaşındayım. Evli değilim, kız arkadaşım yok. Çalışıyorum, annem ve kardeşimle yaşıyorum. İnsanlardan da uzaklaşmış vaziyetteyim. İşin getirdiği mental yorgunluğu üzerimde taşıyorum ve insanların geldiği noktayı da beğenmediğim için kız arkadaş, evlilik gibi şeyleri istemiyorum. Acaba evin içinde annem ve kardeşim olunca evli olmama durumunu pek hissetmiyorum da, ya yaşadığım evde tek olsaydım mesela? O zaman yine yalnızlık istenen bir durum mu olurdu... Ya da ailesi, akrabası, hiç kimsesi kalmamış birisi açısından düşündüğümüzde yalnızlık hoş bir durum olabilir mi?

Genişletmek için tıkla...