Yalnızlığın getirisi ve hissettirdikleri yaşanılan hayata göre midir sizce?

EmirBey · 26 Ekim 2025

Kendimden örnek vererek anlatmaya çalışayım. Ben 25 yaşındayım. Evli değilim, kız arkadaşım yok. Çalışıyorum, annem ve kardeşimle yaşıyorum. İnsanlardan da uzaklaşmış vaziyetteyim. İşin getirdiği mental yorgunluğu üzerimde taşıyorum ve insanların geldiği noktayı da beğenmediğim için kız arkadaş, evlilik gibi şeyleri istemiyorum. Acaba evin içinde annem ve kardeşim olunca evli olmama durumunu pek hissetmiyorum da, ya yaşadığım evde tek olsaydım mesela? O zaman yine yalnızlık istenen bir durum mu olurdu... Ya da ailesi, akrabası, hiç kimsesi kalmamış birisi açısından düşündüğümüzde yalnızlık hoş bir durum olabilir mi?

cyberblugy · 26 Ekim 2025

Bende aynı durumu yaşıyorum. 28 yaşındayım ama ben insanlardan sıkıldığım için ve uğraşmak istemediğim için yalnızlığı tercih ediyorum. Yani imkanım olsa ailemden ve akrabalarımdan da uzakta dururum. Sessizliği sakinliği seven birisiyim.

Simon · 26 Ekim 2025

Insan sosyal bir canlidir. Yalnizlik, insanligin yaratilis veya evrimlesme fitratina terstir. Tabii insanlar yalnizligi tercih etmek isteyebilir sureli olarak. Fakat belli bir sureden sonra sorunlar meydana gelecektir. Kendi cumlelerinizi kuramayacak duruma gelene kadar yalnizlik tehlikelidir bu raddeden sonra. Zaten senin durumunda sen hicte yalniz degilsin. Bir ailen ve sicak bir yuvan var gibi gozukuyor anlattiklarina bakacak olursak. O yuzden kendini insanlardan soyutlama. Akisina birak sadece. Cevrende siklikla karsilastigin insanlara bir gunaydin demen bile iyi bir izlenim icin yeterlidir.

Soruna gelecek olursak kismende olsa evet, genellikle yasanilan hayat kosullari insanlarin hayatinin yalniz olarak gecirmesine sebebiyet verebiliyor. Ancak bu tek etken degil. Kisinin dogmadan onceki halinde (embriyo) anne rahminde salgilanan kimyasallar bile ortalama olarak nasil bir karaktere, hissedeceklerine gore degiskenlik gosterecektir.

Lessra · 26 Ekim 2025

Simon dedi:
Insan sosyal bir canlidir. Yalnizlik, insanligin yaratilis veya evrimlesme fitratina terstir. Tabii insanlar yalnizligi tercih etmek isteyebilir sureli olarak. Fakat belli bir sureden sonra sorunlar meydana gelecektir. Kendi cumlelerinizi kuramayacak duruma gelene kadar yalnizlik tehlikelidir bu raddeden sonra. Zaten senin durumunda sen hicte yalniz degilsin. Bir ailen ve sicak bir yuvan var gibi gozukuyor anlattiklarina bakacak olursak. O yuzden kendini insanlardan soyutlama. Akisina birak sadece. Cevrende siklikla karsilastigin insanlara bir gunaydin demen bile iyi bir izlenim icin yeterlidir.

Soruna gelecek olursak kismende olsa evet, genellikle yasanilan hayat kosullari insanlarin hayatinin yalniz olarak gecirmesine sebebiyet verebiliyor. Ancak bu tek etken degil. Kisinin dogmadan onceki halinde (embriyo) anne rahminde salgilanan kimyasallar bile ortalama olarak nasil bir karaktere, hissedeceklerine gore degiskenlik gosterecektir.

Daha iyi açıklanamazdı. Ama hayat herkese adil değil maalesef.

miraçov · 26 Ekim 2025

Ailen ile vakit geçir derim hocam.Yalnız değilsin zaten bir işin var çalışma arkadaşların var hayatın tadını çıkarmaya bak.Yalnızlığının sebebi kesinlikle kız arkadaşının olmaması ve bunu sorun zannetmen.İçten içe böyle düşünüyorsun.Aslında istiyorsun ama olmaya olmaya kabullenmişsin istememeyi.Kadınlarla tanışmayı dene derim.Ek olarak red pill felsefesine de bir göz at giriş yapmak istersen şu videoları izleyebilirsin.

EmirBey · 26 Ekim 2025

miraçov dedi:
Ailen ile vakit geçir derim hocam.Yalnız değilsin zaten bir işin var çalışma arkadaşların var hayatın tadını çıkarmaya bak.Yalnızlığının sebebi kesinlikle kız arkadaşının olmaması ve bunu sorun zannetmen.İçten içe böyle düşünüyorsun.Aslında istiyorsun ama olmaya olmaya kabullenmişsin istememeyi.Kadınlarla tanışmayı dene derim.Ek olarak red pill felsefesine de bir göz at giriş yapmak istersen şu videoları izleyebilirsin.

Çalışma arkadaşlarımla kafam pek uyuşmuyor diyeyim. Kız arkadaşımın olmamasını kafaya pek takmıyorum onu belki yanlış izah ettim de. Çalışma arkadaşlarım bile kendilerinden soğutabiliyor. Benim ilgilendiğim şeylerle pek ilgilenen yok.

SunseTTime · 27 Ekim 2025

EmirBey dedi:
Kendimden örnek vererek anlatmaya çalışayım. Ben 25 yaşındayım. Evli değilim, kız arkadaşım yok. Çalışıyorum, annem ve kardeşimle yaşıyorum. İnsanlardan da uzaklaşmış vaziyetteyim. İşin getirdiği mental yorgunluğu üzerimde taşıyorum ve insanların geldiği noktayı da beğenmediğim için kız arkadaş, evlilik gibi şeyleri istemiyorum. Acaba evin içinde annem ve kardeşim olunca evli olmama durumunu pek hissetmiyorum da, ya yaşadığım evde tek olsaydım mesela? O zaman yine yalnızlık istenen bir durum mu olurdu... Ya da ailesi, akrabası, hiç kimsesi kalmamış birisi açısından düşündüğümüzde yalnızlık hoş bir durum olabilir mi?

Yaşam tarzımız birebir aynı. Ben ara sıra liseden kalma veya eski iş arkadaşlarım ile buluşurum fakat bu ayda bir iki kere olan bir şey. Onun dışında işim insanlarla olduğu için iş yerinde gayet sosyal, aktif bir tutum sergilemem gerekiyor. Baktığında bu durumdan rahatsız da değilim. Hayat bir denge. İşten çıktığım an konfor alanım olan eve yöneliyorum. Eğer tatil günüyse ve keyfim yerindeyse; bisiklet sürer, yürüyüş yapar ve bilgisayar oyunu oynarım. Harici olarak film/dizi izleyip kitap da okurum fakat diğer saydıklarım kadar rutin olan şeyler değil bunlar. Tek başıma vakit geçirmeyi o kadar iyi öğrenmişim ki cidden insan aramıyorum. Ancak nedir içe kapanıklılık, asosyallik uzun vadede kişinin mental sağlığını olumsuz etkileyebiliyor. Kendimce ancak bu kadar açılabildim ve bana yetiyor gibi. Eğer rahatsız olduğunuz bir durumsa değişime gitmeniz lazım.

Yalnızlığın getirisi ve hissettirdikleri yaşanılan hayata göre midir sizce?

Detaylar

EmirBey

Becerikli

cyberblugy

Başarılı

Simon

Bilgin

Lessra

Başarılı

miraçov

Üstün

EmirBey

Becerikli

SunseTTime

Uzman

Benzer konular

Yeni konular

Yeni mesajlar