Burada soyle bir paradoks var, ana babanin dini oldugu icin ne kadar dinden uzak da yetistirilse çocuk, ana babanin adetleri belli oldugundan çocuk kafasina bunlari kodluyor.
Ornek kim diyelim ben diyelim. Kuran kursuna gittigim donemi saymazsak (ki orada da iki kissadan hisse dinleyip kuran dua okuyorduk pek aksiyonlu degillerdi, hatta bence faydaliydi bile) çocukken de simdi de cesitli yargi ve dusuncelerimin kaynaklari dini aliskanliklar bir yere kadar ve cogu kisi de kafasindan hepsini atamiyor bunlari cok hakli sebeplerden oturu.
Bir aralar kendi kendime namaza başladım fakat sonra depresyondur bir şeydir kaldik sinavdan, su aralar kuranci olarak devam ediyorum ama fazla sallamam. Cogu hareketim, sozum ve dusunemin kaynagi bir yerde din tarafina illa dokunuyor.
Daha dinci ailelerde yetisip de serbestlesen (?) insanlar da cok gordum ve onlarda da ayni durum var fakat daha din kalıyorlar. Dinsizlikten dine gecenlerde apayri muhabbet onlar inanilmaz benimsiyor.
Yani karisik, İngilizce hiç mi kaynak cikmadi?