Darth Maul
Deneyimli
Hocam yapmayın, bir şeylerle uğraşın en azından.
Hocam yapmayın, bir şeylerle uğraşın en azından.Sana kimse yardım edemez. Bana da kimse etmedi. Okumuyorum, çalışmıyorum, kimsem de yok. Çay sigara içip ölmeyi bekliyorum evimde.
Uğraşacak bir şeyim yok, oturuyorum öyle işte.Hocam yapmayın, bir şeylerle uğraşın en azından.
Hocam hayat böyle geçmez, bir uğraş edinmeniz lazım. Tercih yine sizin tabi.Uğraşacak bir şeyim yok, oturuyorum öyle işte.
Ah güzel hocam, insanlara kendimi beğendireyim beni sevsinler, bana saygı göstersinler, beni aralarına alsınlar diye beklersen daha çok beklersin (nereden mi biliyorum (?) kendimden). İnsanoğlu çıkarçı, nankör, aşağılık bir varlıktır, bu yüzden dolayı insanlardan bir şey beklemek yerine kendi kendini düzeltmenin yollarını ara, yalnız kaldığında nelerden hoşlanabileceğin konusunda fikir yürüt ya da bu konuda araştırmalar yap. Bu yoldan 16-17 yaşlarındayken (lise 2-3 zamanlarıydı) 1 yıl aptalca depresyona girip, etrafta zombi gibi dolaştıktan sonra gelen bir "aydınlanma" ile işin içinden çıktım. O gördüğüm, sahte mutlulukları olan insanlar gibi olmaktansa içine kapanık, berduş olmayı yeğlerim. Çünkü o tür insanlardan uzak ola ola seni gerçekten olduğun gibi kabul edecek arkadaşlar ve seni seven bir insan çıkacak, merak etme. Psikolojik destek almak kötü değildir merak etme. Bana da bunu söylediler, benim cevabım da; "o zaman gel beraber gidelim, Bakırköy Ruh ve Sinir hastalıkları hastanesine de beraber yatalım" demiştim (bunu diyen bir akrabamdı). İntihar etmeyi düşünüyorsan, düşünmeye devam et ama bir halta yaramayacak bir şeyden medet ummak "aptallıktır". Bunun yerine kalıp savaşman lazım ki bu hayatta kendine bir yer bul. Bunu da birileri için değil kendin için yapacaksın ve sana inanıyorum bu yapacak kadar (ve fazlası) ile güçlüsün. Şimdi kalk ve silkelenip kendine gel ya da böyle kalmaya devam et, seçim senin. Herkes gelip sana güzel sözler söyleyecek ama kimse sana gelip gerçekleri söylemeyecek. Hayat toz pembe değildir, oturur ya da pes edersen kaybedersin, bu kadar. Kendine gel ve kendini bul.Herkese iyi geceler.
Ankara'da yaşayan 24 yaşında bir gencim.
Her şeyin anlamsız geldiği, umutların yitirildiği, hayattaki hiçbir şeyden zevk alamadığım bir evredeyim.
Bazılarına göre ortalama bir tip, küçük bir kesime göre yakışıklı, büyük çoğunluğa göre -ben dahil- çirkinim. (Ay bu ne yhaa ben bununla mı çıkacağım. S. S diyeni bile gördü bu kişi.)
Ne fakirim, ne de zengin. Allah'a şükür kendi yağında kavrulan bir ailede yaşıyorum. 182 boy, 72 kilo. Arabamız yok, evimiz de yok.
2 tane can kardeşim, agam var. Onların hayatında çoğu şey yolunda gidiyor. Aralarında en dibi yaşayan o şanslı kişi benim. İçimi kimseye dökemiyorum diye buraya yazmak istedim sadece.
Ağlıyorum, bağırıyorum, çağırıyorum, içiyorum, çığlık atıyorum, yardım istiyorum. Kimse duymuyor. İçinde bulunduğumuz durumdan -ülkemizin iç sıkıntıları- kaynaklı olsa gerek, eskiden de ara ara bu tip durumların içine düşerdim ama bu seferki bir başka. Herkesin yalandan da olsa mutlu olması, birileriyle elele dolaşması, birilerinin sevilmesi, ilgi görmesi artık kanıma dokunmaya başladı, zoruma gidiyor biraderlerim.
Ben neden sevilmiyorum, neden ilgi görmüyorum, neden kimse yüzüme bile bakmak istemiyor, neden herkes bu kadar ön yargılı, neden böyle davranıyorlar? Neden beni kendime küstürüyorlar, neden erkekliğimden nefret ettiriyorlar? Neden kurtulamıyorum bu durumdan? Ne yapmam gerekiyor benim artık anlayamıyorum. Eskiden bu kadar zor değildi ikili ilişkiler. Büyüklerim daha iyi bilirler benden.
Ne yapmam gerekiyor arkadaşlar, ben de sevilmek istiyorum, ben de ilgi görmek istiyorum, elimden tutulsun istiyorum, Ankara'da yaşayanlar bilir, Anıtkabir'e gitmek, Atakule'ye gitmek, Kızılay'da gezmek, Kuğulupark'a çıkmak...
Kendimi artık şu adam gibi hissediyorum.
Ne olur bana yardım edin. Aklıma mukayet olamıyorum. Delirmek üzereyim.
Bu söylediklerim senin içinde geçerli "depresif" arkadaşım.Sana kimse yardım edemez. Bana da kimse etmedi. Okumuyorum, çalışmıyorum, kimsem de yok. Çay sigara içip ölmeyi bekliyorum evimde.
Sn. hocam boşuna kendinizi yormayın. O bunu tercih etmiş. Belki değiştirmek isteyebilir, belki.Hocam hayat böyle geçmez, bir uğraş edinmeniz lazım. Tercih yine sizin tabi.
Herkese iyi geceler.
Ankara'da yaşayan 24 yaşında bir gencim.
Her şeyin anlamsız geldiği, umutların yitirildiği, hayattaki hiçbir şeyden zevk alamadığım bir evredeyim.
Bazılarına göre ortalama bir tip, küçük bir kesime göre yakışıklı, büyük çoğunluğa göre -ben dahil- çirkinim. (ay bu ne yhaa ben bununla mı çıkacağım. S. S diyeni bile gördü bu kişi.)
Ne fakirim, ne de zengin. Allah'a şükür kendi yağında kavrulan bir ailede yaşıyorum. 182 boy, 72 kilo. Arabamız yok, evimiz de yok.
2 tane can kardeşim, agam var. Onların hayatında çoğu şey yolunda gidiyor. Aralarında en dibi yaşayan o şanslı kişi benim. İçimi kimseye dökemiyorum diye buraya yazmak istedim sadece.
Ağlıyorum, bağırıyorum, çağırıyorum, içiyorum, çığlık atıyorum, yardım istiyorum. Kimse duymuyor. İçinde bulunduğumuz durumdan -ülkemizin iç sıkıntıları- kaynaklı olsa gerek, eskiden de ara ara bu tip durumların içine düşerdim ama bu seferki bir başka. Herkesin yalandan da olsa mutlu olması, birileriyle elele dolaşması, birilerinin sevilmesi, ilgi görmesi artık kanıma dokunmaya başladı, zoruma gidiyor biraderlerim.
Ben neden sevilmiyorum, neden ilgi görmüyorum, neden kimse yüzüme bile bakmak istemiyor, neden herkes bu kadar ön yargılı, neden böyle davranıyorlar? Neden beni kendime küstürüyorlar, neden erkekliğimden nefret ettiriyorlar? Neden kurtulamıyorum bu durumdan? Ne yapmam gerekiyor benim artık anlayamıyorum. Eskiden bu kadar zor değildi ikili ilişkiler. Büyüklerim daha iyi bilirler benden.
Ne yapmam gerekiyor arkadaşlar, ben de sevilmek istiyorum, ben de ilgi görmek istiyorum, elimden tutulsun istiyorum, Ankara'da yaşayanlar bilir, Anıtkabir'e gitmek, Atakule'ye gitmek, Kızılay'da gezmek, kuğulupark'a çıkmak...
Kendimi artık şu adam gibi hissediyorum.
Ne olur bana yardım edin. Aklıma mukayet olamıyorum. Delirmek üzereyim.
Dediğim gibi kariyerimi etkilemesinden çekindiğim için hiç gitmek istemiyorum. Özellikle şu antidepresan zımbırtılarına hiç girmek istemiyorum. Hedeflerim var, uğraşıyorum işte.Yıllar önce Facebook'ta senin gibi konuşan gençler vardı, kuyunun karanlığına baktıkça içine çekildiler. Şu an aramızda değiller, 1-2 derken çoğunun int*har haberini aldık, hayıflandık.
Psikolojik destek alman şart, en kötü kendine hedefler belirleyerek yaşa ve yolun başındayken kötü bir karar verme.
Sürekli kitap okuyan birisi değilim ama en son Emrah Serbes'ten Erken Kaybedenler'i okumuştum. Kendimi bulduğum kitap diyebilirim.Eğer hayatınızda biri olmaması sizi bu kadar etkiliyorsa psikolojik destek almalısınız. Kitap okuyor musunuz? Okumalısınız. Roman da olur. Beyninizde yeni kapılar açın.
Hayatınızın kontrolünü kendi elinize almalısınız. Siz mutluluğunuzu başkalarının hayatınızda olup olmamasına bağlamışsınız.
Kendinizle baş başa kalmayı, kendi başınıza mutlu olabilmeyi, atıyorum kendinize basit bir yemek yapmaktan keyif almayı, kendiniz için spor salonuna gitmeyi öğrenmeniz lazım.
Başkalarına bağlı yaşamak, başkalarından sevgi ve onay beklemek çok ama çok büyük bir problem. Bu benim 24-29 yaşlarımın arasındaki yılları alkol bağımlılığıyla, sorunlu ilişkilerle geçirmeme sebep oldu. Ben kendimle barıştığım gün hem kendimi hem ilişkimi kurtardım. Siz kendinizi sevmezseniz sizi hiç kimse sevmez, sevmek zorunda da değil. Kimse anne babanız değil, insanların sizi koşulsuz sevmeyecekleri gerçeğini kabul edin. Kendinize saygı duyacaksınız ki başkaları da duymaya başlayacak.
Masalsı aşk hikayelerine inanmayı, dizi ve filmlerden ilişki öğrenmeyi de bırakın. Eğer tek başınıza ilgi çekici bir hayata sahip değilseniz, başkası sizin hayatınıza neden katılmak istesin?
Emin olun arkadaşlar, evden işe, işten eve kısır döngüsünde savrulup duruyorum. Spora ayıracak vaktim bile yok. Yalnızlık benim için de problem değil aslında ama yukarıda da dediğim gibi fazlası beni bu duruma sürüklüyor.Spora git kafanı topla, vücut yap. Orada yeni arkadaşlar da edinirsin. Benim için yalnızlık problem değil bu yüzden çok dert etmiyorum. İlerde keşke yalnız kalsaydım diyebilirsin, bazı insanların yokluğu varlığından iyidir. Bu konuda seçimlerini iyi yap.
Çok b*ktan bir his değil mi? Kendim de çözemiyorum bazen işte.Bilirim o hissi. Birine anlatayım, elimden tutsun istersin ama o pek olmuyor. Bu sorunları kendin çözmen lazım.
İnan bana gerek ilişki, gerek arkadaşlık olarak o "yalandan" mutlu olduğum birçok ikili ilişki içinde bulundum. Kimi zaman mutlu olduğumu sandım hatta kendimi buna inandırdım ve yalandan mutlu oldum. Ama bir süre boyunca idare etse de sonunda fark ettim ki öylesi daha sağlıksız. Kendini mutlu olduğuna inandırıyorsun ama bir gün dank ediyor, ya yarı yolda bırakılıyorsun ya da bırakmak zorunda kalıyorsun. Mutlu olamıyorsun aslında çünkü, kendini kandırıyorsun sadece. Bittiğinde ise hiçbir anlamı olmayan zaman kaybından ibaret oluyor. O yüzden o yalandan mutluluklara özenmeni tavsiye etmem kesinlikle. Çoğu günümüz ilişkisi de böyle, sadece romantik olarak düşünme arkadaşlıklar da öyle.
Yanlış çevredesin demek ki. Yüzüne bakmak istemeyen insanlarla dolu bir çevrede mutluluk aramak doğru değil ki. Başka bir çevre edinmen lazım. Sosyal olarak yeni bir ortama girmeni tavsiye ederim. Bir kursa yazıl, kulüplere katıl, ortak ilgi alanına sahip insanlar bul ki muhabbet kurasın. Yalnız hayat geçmiyor.
Doğru, çünkü çıkar yoktu çocuktuk. İnsanlar beraber eğlenebildiği kişilerle mutluydu. Şimdiyse en çok çıkarı olan kişilerle mutlu oluyorlar. Temel sebebinin bu olduğunu düşünüyorum.
Böyle hissetmen normal ama ya yanlış kişi tarafından sevilsen, elinden yanlış kişi tutarsa ne olacak. En zayıf anında elini tutup ayakta kaldığın kişi kendi elleriyle seni bıraksa? Daha iyi olmayacak inan bana.
Bu konuda uzman bir psikologdan destek almanı tavsiye ederim. Olmadık psikiyatrlara gitme antidepresanı dayar gönderirler. Gerçekten faydalı olabilecek bir uzman bulman lazım. Ama o sadece sana destek olabilir. Kimse senin elinden tutup bu durumdan seni kurtarmayacak, yalnızsın o konuda. Hepimiz yalnızız kimse kimseyi kurtarmakla uğraşmaz annen baban dışında. O yüzden bu bataklıktan kendin çıkman lazım. Elinden tutup hadi mutlu olalım diye bir melek gelmeyecek hayatına yani, o kurtarıcı kendin olmalısın o yüzden.
Aklıma gelenler bunlar. Umarım kısa zamanda kendini toparlarsın. Güzel günlere uyanmanı dilerim
Ben de bir zamanalr böyleydim. Delirdiğimi düşünüyordum ama yok delirmemişim. Ben okuyorum da çalışıyorum da ama kimsem yok evet. Benim de çay sigara muhabbetim var.Sana kimse yardım edemez. Bana da kimse etmedi. Okumuyorum, çalışmıyorum, kimsem de yok. Çay sigara içip ölmeyi bekliyorum evimde.
İşte benim sıkıntım orada. Benim çevrem yok, ortamım yok, dolayısıyla istemsizce asosyalliğe doğru gidiyorum.Bu durumda Sana yardımcı olabilecek tek kişi yine sana benzer şeyleri yaşayan yada yaşamış kişiler olabilir. Bu durumdan kurtulmanın emin ol bana Tek yolu (maalesef ki) Statü sahibi olmak. Çünkü günümüz insanları maalesef Statüye tapıyor tabiri caiz ise. Statü ne demek? Statü seni diğer insanlardan ayıran sahip olduğun her niteliğe denebilir. Güzellik/Yakışıklılık bir statüdür. Para Bir statüdür, Sosyal Arkadaş Çevresi Statüdür. Güzel/Fit bir vücut Statü'dür Hitabet Şeklinin ortalamadan iyi olması bile bir statü'dür. Kendine sor bu statülerin kaçı bende var? Ona göre eksik yanlarını kapat ve ilerlemeye doğru başla. Emin ol statü sahibi olmayan insanları bir süre sonra aileleri dahi sevmez. (Özellikle erkeklerde) Ama Herhangi bir statü sahibi olman bile seni büyük alanda ön plana çıkarır.
Bana anlamsız geliyor. 3-5 ay mutlusun iyi hoş, sonra birden "Ne yapıyorum ben ya, ben bu kişiyi sevmiyorum ki?" kafasına bürünüyorum bazen.Yine de bazı şeyler var güzel zamanlar, anılar, yaşanmışlıklar falan. Bilmiyorum ben böyle düşünüyorum.
Haklısın hocam ne diyeyim. Öyle maalesef.Hayat şartları bu kadar zor olmasaydı özellikle ekonomik açıdan, bir süreliğine çalışmayabilir, bu tavsiyelerine uyabilirdim.
Özele bütçen elverir mi bilmiyorum. Yanlış anlama lütfen, sadece isim yapmış psikologlar cidden yüksek ücretler talep ediyor. Elveriyorsa şöyle ismi bilinen, birçok insanın hayatına dokunabilmiş bir psikolog bulman lazım araştırıp. Elvermiyorsa da devlet hastanesindeki uzmanlarla da bir görüşebilirsin. Ama antidepresan yazdırmanı önermem.Gerçekten faydalı bir uzmanı nereden bulacağım? Özele mi gitmeliyim yoksa devlet hastanesi de olur mu?
Ben hep böyleydim. Hani derler ya, ben iyi bir adam olamadım ama kimsenin de adamı olmadım diye. Ben kişiliğimden ödün vermem. Birilerine yaranmaya çalışmam. Kimsenin istediği gibi olmam. Oyun hamuru da değilim, slime da. Beni kabul edecek kişinin böyle kabul etmesi gerekir. Keza benim de onu öyle.Ah güzel hocam, insanlara kendimi beğendireyim beni sevsinler, bana saygı göstersinler, beni aralarına alsınlar diye beklersen daha çok beklersin (nereden mi biliyorum (?) kendimden). İnsanoğlu çıkarçı, nankör, aşağılık bir varlıktır, bu yüzden dolayı insanlardan bir şey beklemek yerine kendi kendini düzeltmenin yollarını ara, yalnız kaldığında nelerden hoşlanabileceğin konusunda fikir yürüt ya da bu konuda araştırmalar yap. Bu yoldan 16-17 yaşlarındayken (lise 2-3 zamanlarıydı) 1 yıl aptalca depresyona girip, etrafta zombi gibi dolaştıktan sonra gelen bir "aydınlanma" ile işin içinden çıktım. O gördüğüm, sahte mutlulukları olan insanlar gibi olmaktansa içine kapanık, berduş olmayı yeğlerim. Çünkü o tür insanlardan uzak ola ola seni gerçekten olduğun gibi kabul edecek arkadaşlar ve seni seven bir insan çıkacak, merak etme. Psikolojik destek almak kötü değildir merak etme. Bana da bunu söylediler, benim cevabım da; "o zaman gel beraber gidelim, Bakırköy Ruh ve Sinir hastalıkları hastanesine de beraber yatalım" demiştim (bunu diyen bir akrabamdı). İntihar etmeyi düşünüyorsan, düşünmeye devam et ama bir halta yaramayacak bir şeyden medet ummak "aptallıktır". Bunun yerine kalıp savaşman lazım ki bu hayatta kendine bir yer bul. Bunu da birileri için değil kendin için yapacaksın ve sana inanıyorum bu yapacak kadar (ve fazlası) ile güçlüsün. Şimdi kalk ve silkelenip kendine gel ya da böyle kalmaya devam et, seçim senin. Herkes gelip sana güzel sözler söyleyecek ama kimse sana gelip gerçekleri söylemeyecek. Hayat toz pembe değildir, oturur ya da pes edersen kaybedersin, bu kadar. Kendine gel ve kendini bul.
Not: Bu söylediklerim saçma sapan "yaşam koçlarından" alınmadı, böyle düşünen varsa gitsin plaja kumdan kale yapsın, aptallara ve aptalca şeylere ayıracak vaktim yok.
Benim kendimle bir sorunum yok. Ben kendimi seviyorum da saygı duyuyorum da.Böyle yaparsan seni kimse sevmez kusura bakma. İlk önce kendini sev sonra millet seni sevsin.
Özel bütçem muhtemelen elvermez, senin dediğine göre.Bana anlamsız geliyor. 3-5 ay mutlusun iyi hoş, sonra birden "Ne yapıyorum ben ya, ben bu kişiyi sevmiyorum ki?" kafasına bürünüyorum bazen.
Haklısın hocam ne diyeyim. Öyle maalesef.
Özele bütçen elverir mi bilmiyorum. Yanlış anlama lütfen, sadece isim yapmış psikologlar cidden yüksek ücretler talep ediyor. Elveriyorsa şöyle ismi bilinen, birçok insanın hayatına dokunabilmiş bir psikolog bulman lazım araştırıp. Elvermiyorsa da devlet hastanesindeki uzmanlarla da bir görüşebilirsin. Ama antidepresan yazdırmanı önermem.
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?
We use cookies and similar technologies for the following purposes:
Do you accept cookies and these technologies?