vladimirputin
Becerikli
- Katılım
- 23 Şubat 2025
- Mesajlar
- 141
- Beğeniler
- 82
Merhaba,
Bu yazıyı ağlayarak yazıyorum. Erkeğim ve 15 yaşındayım. Bir de benden 4 yaş küçük olup 5. sınıfa giden bir kız kardeşim var. Bizim annemiz babamız ayrı. Annemizde kalıyoruz. Babamız bizi nadiren alıyor. Çok umursadığı yok gibime geliyor.
Bundan 7 yıl önce annemiz ve babamız ayrıldığı için İstanbul'dan karadeniz tarafına dedem ile anneanne'min yanına geldik. Hala burada yaşıyoruz. Babamda aynı ilde yaşıyor. Bize yakın.
Dedem esnaf. Pimapen takıyor. Babam elektrikçi, fabrikada çalışıyor ve asgari ücretin biraz üstünde maaş alıyor. Annem tekstilde çalışıyor, ne kadar maaş aldığını bilmiyorum. Anneannem ise ev hanımı.
Ben ise yakında açık liseye başlayacağım ve oradan 2 yıl içinde bitirmeye çalışacağım. Sonrasında üniversite okumayı düşünüyorum.
Az önce kız kardeşim küçük bir hata yaptığı için annem ve anneannem tarafından şiddet gördü. Sanki karşısında yaşıtı var mış gibi kıza bağırdı çağırdı. En sonunda annem kızı ya ittirdi ya da sırtına vurdu sanırım. Ben odamda olduğum için görmedim. Sonra kız kenara çekilip ağladı. Bu olaylar sonrasında eve dedem geldi ve anneannem dedeme olanları söyledi. Dedem ''hak ediyorsunuz.'' dedi. Bize bir şey söylemek için yer arıyordu.
Yeni bir eve taşınıyoruz. Sıfır ev almadığımız için evde tadilat vs işleri çıktı. Biz sıfır ev istedik ve alma imkanımız vardı. Fakat dedem almadı. Sonra bu tadilat, mutfak, banyo gibi işleri ile uğraşmak zorunda kaldı. Benide zorla çalıştırıyor. Çalışmak istemesem söylemediği şey kalmıyor. ''Sen hiç benden dayak yedin mi? Kemiklerini kırarım.'' vb. şeyler söylüyor. Canımı sıkıyor açıkçası. Benimde sinirlerim taşarsa bende mecbur saldırmak zorunda kalacağım ve kan çıkacak. Bunca zaman tuttum kendimi. Ama artık yavaştan sabrım taşmaya başladı.
Daha önce bu adam beni 10'dan fazla kez zorla çalıştırdı. 10-11 yaşındayken pencere taşıttırıyordu bana. Bildiğim kadarıyla Türkiye'de angarya yasak. Yarın sabah bende zorla işe gideceğim. Beton mu taşıyacağım gün boyu yanında dikilecek miyim ne yapacaksam artık hiç istemiyorum böyle bir şey. Keyfimde yerinde değil son zamanlar gülmeyi unuttum resmen. Kalbim ağrıyor.
İntihar bile etmeyi düşündüm artık. Ne yapmalıyım arkadaşlar? Sıkıldım bu durumdan artık.
Bu yazıyı ağlayarak yazıyorum. Erkeğim ve 15 yaşındayım. Bir de benden 4 yaş küçük olup 5. sınıfa giden bir kız kardeşim var. Bizim annemiz babamız ayrı. Annemizde kalıyoruz. Babamız bizi nadiren alıyor. Çok umursadığı yok gibime geliyor.
Bundan 7 yıl önce annemiz ve babamız ayrıldığı için İstanbul'dan karadeniz tarafına dedem ile anneanne'min yanına geldik. Hala burada yaşıyoruz. Babamda aynı ilde yaşıyor. Bize yakın.
Dedem esnaf. Pimapen takıyor. Babam elektrikçi, fabrikada çalışıyor ve asgari ücretin biraz üstünde maaş alıyor. Annem tekstilde çalışıyor, ne kadar maaş aldığını bilmiyorum. Anneannem ise ev hanımı.
Ben ise yakında açık liseye başlayacağım ve oradan 2 yıl içinde bitirmeye çalışacağım. Sonrasında üniversite okumayı düşünüyorum.
Az önce kız kardeşim küçük bir hata yaptığı için annem ve anneannem tarafından şiddet gördü. Sanki karşısında yaşıtı var mış gibi kıza bağırdı çağırdı. En sonunda annem kızı ya ittirdi ya da sırtına vurdu sanırım. Ben odamda olduğum için görmedim. Sonra kız kenara çekilip ağladı. Bu olaylar sonrasında eve dedem geldi ve anneannem dedeme olanları söyledi. Dedem ''hak ediyorsunuz.'' dedi. Bize bir şey söylemek için yer arıyordu.
Yeni bir eve taşınıyoruz. Sıfır ev almadığımız için evde tadilat vs işleri çıktı. Biz sıfır ev istedik ve alma imkanımız vardı. Fakat dedem almadı. Sonra bu tadilat, mutfak, banyo gibi işleri ile uğraşmak zorunda kaldı. Benide zorla çalıştırıyor. Çalışmak istemesem söylemediği şey kalmıyor. ''Sen hiç benden dayak yedin mi? Kemiklerini kırarım.'' vb. şeyler söylüyor. Canımı sıkıyor açıkçası. Benimde sinirlerim taşarsa bende mecbur saldırmak zorunda kalacağım ve kan çıkacak. Bunca zaman tuttum kendimi. Ama artık yavaştan sabrım taşmaya başladı.
Daha önce bu adam beni 10'dan fazla kez zorla çalıştırdı. 10-11 yaşındayken pencere taşıttırıyordu bana. Bildiğim kadarıyla Türkiye'de angarya yasak. Yarın sabah bende zorla işe gideceğim. Beton mu taşıyacağım gün boyu yanında dikilecek miyim ne yapacaksam artık hiç istemiyorum böyle bir şey. Keyfimde yerinde değil son zamanlar gülmeyi unuttum resmen. Kalbim ağrıyor.
İntihar bile etmeyi düşündüm artık. Ne yapmalıyım arkadaşlar? Sıkıldım bu durumdan artık.
