Aynı hocam vallahi.
Anne karnında bir anda gelişimim durduğu için az daha doğmayacaktım, o kadar yani
doktorlar beni annemin karnından direkt almayı düşünüyordu, şans vere vere azıcık gösterdiğim gelişim sayesinde şu an buradayım.
Neyse, doğduğumda da normalden çok küçük doğmuşum zaten. 7 yaşındayken yaşıtlarımdan çok daha küçük olduğum için hastane hastane gezip durmuştuk. Saçma sapan ilaçlar verip uzar deyip geçiştiriyorlardı. En son Medical Park’ta olduğum muayene sonrası 4 tüp kan aldılar ve büyüme hormonu eksikliğim olduğu ortaya çıktı. Anne karnında o zamanlar teknoloji yine çok iyi olmadığı için şüpheleniliyordu ama tam olarak tanı koyulmamıştı.
Büyüme hormonu takviyesine başladım 10 yaşında, 15 yaşına kadar da kullandım. Ekim doğumluyum, eylülden beri hiç hormon kullanmıyorum. Daha kullanmamın da bir katkısı olmayacak zaten.
Aynı şekilde kilolu olsam ben böyle mutlu deyip geçiştirmek kolay ama üstüne zayıfız be hocam. Spora gidiyorum, en azından ağırlıklarım boy kiloma göre fazla çıkıyor o yönde bir problem yok. Yine de kendini eksik hissetmek koyuyor. Birkaç kişinin laf etmesine alışıyorsunuz hatta gülüp geçiyorsunuz ama sevdiklerinizi “Ya koruyamazsam” (Özellikle kız kardeş) derdiyle yaşayıp gidiyorsunuz. Başlarına bir şey gelmesin diye elinizden geleni yaparsınız ama eksik hissediyorsunuz.
Tek çocuk olsam tamam ama kardeşlerim var, en büyük benim ve ailemden sonra tüm sorumluluk bende.
Kız derdine de zaten belli bir hevesten sonra hiç düşmedim, yalnız olmak daha iyi olur.