7025

Deneyimli
Katılım
24 Mayıs 2024
Mesajlar
729
Makaleler
5
Çözümler
14
Beğeniler
1.230
Öyle çok düşledim ki seni kaybetmeye başladın gerçekliğini.

Hâlâ vakit var mıdır acaba ulaşmaya o canlı bedene ve öpmeye bunca değer verdiğim sesin doğduğu dudakları?

Öyle çok düşledim ki seni, bir alışkanlıkla kucaklarken gölgeni göğsümün üstünde katlanan kollarım, saramaz hatlarını vücudunun belki de.

Ve öyle ki, bana böylesine musallat olup yıllar yılı hükmetmiş bu şeyin gerçek görünüşüyle karşılaşsam, korkarım ki bir gölgeye dönüşeceğim.

Ey terazileri hissedişin.

Öyle çok düşledim ki seni korkarım ki artık uyanacak vaktim kalmadı. Ayakta uyuyorum, vücudum maruz kalmış tüm görüntülerine yaşamın ve aşkın ve senin, sen ki benim için anlamlı tek şeysin bugün, alnına ve dudaklarına, ilk gelen kişinin dudaklarından ve alnından daha zor dokunabilirim.

Öyle çok düşledim ki seni, öyle çok yürüdüm, konuştum ve uyudum ki hayaletinle en nihayetinde geriye kalan yegane şey, bir hayalet olmaktır hayaletler içinde ve güneş saatinde yaşamının neşeyle hareket eden ve edecek olan bir gölgeden yüz sefer daha fazla bir gölge olmaktır belki de.

Yazar: Robert Desnos
Çevirmen: @7025

Orijinal Metin: