Lise-i âlînin son senesinde idim, universitye imtihan-ı müşkülüne birkaç gün kalmışken, “bre ahmak, kendine bir nizam-ı şahane ver, saçın başın harabe-i virane misali!” diyerek kendime çekidüzen verme hevesine kapıldım. Mekteb-i muallimi bir günlüğüne terk edip berberhaneye gitmeye niyetlendim. Lakin koca mahalle-i hümayunda bir tek berber-i gafil var idi ki, evvelki tıraş-ı kepazemde, “bre oğlan, içeri girerken selâm-ı şerif ver!” deyü bana ukalalık taslamış, gönlüm ona karşı kin-i şedid besler olmuştu. “o zevzekte tıraş olmam!” dedim ve aklıma bir fikir-i troll zuhur etti: “evde kendi tıraşımı kendim eder, ne müşkülü var ki?” hane-i şahanede kimse yok idi, tam vakti dedim.
Yatak odası-i âlîden boy ayna-i hümayunu kaldırıp banyo-i şahaneye taşıdım. Tıraş makinesi-i lâini elime aldım, “saçımın bir tarafını kısalttım” derken, makineyi temizleyeyim niyetiyle yanlış başlık-ı bedbahtı takmışım, diğer taraf kabak-ı mübarek gibi kazınıverdi. “bre felaket, bu ne rezalet-i âlemdir?” diye haykırdım, perişan oldum, lakin ok yaydan çıkmış, geri dönüş-i imkânsız idi. “devam edeyim bari” dedim, o tıraş makinesi-i kepaze ile kafamı yamuk-ı yumuk kazıdım. Ayna-i hümayunda kendime bakıp, “bu ne harabe-i baştır diye kahroldum.
Ailem hane-i şahaneye avdet ettiğinde, validem hayret-i muazzam ile, “bre evladım-ı troll, bu ne haldir, kim etti sana bu zulm-ü âlîyi?” deyü çemkirdi. “ne kadar fena olabilir ki?” deyip pek kulak asmadım. Ertesi gün mekteb-i âlîye öylece gittim, gitmez olaydım! Ahali-i mektep kafamı görüp, “bu ne kabak-ı yamuktur?” deyü kahkahalarla alay etti, gelen geçen kabak kafama tokat-ı şedid patlatıp, “bre troll, bu ne kepazelik?” diye eğlendi. Hocalar-ı gafil bile, “bu talebe-i yamuk, kaleyi harap etmiş!” deyü dalga-i âlî geçiyordu. Ben zaten alaya alışkın bir gafil idim, “pöh, ne ki bu?” deyip birkaç günü geçirdim.
Derken o imtihan-ı lanet-i universitye günü geldi çattı. Sınav yerine giderken otobüs-i hümayun tıklım tıklım dolu idi, herkes bana bakıp, “bu ne acayiplik abidesidir?” der gibiydi. Ben kafamı sakınarak dışarıyı izlerken, sınav mahalline vardığımda tuvalet-i umumîye gittim. Ahali-i tuvalet, “bre sakat-ı troll, bu garibe acıyıp sıra verelim!” deyü önümde sırayı terk etti.
Yatak odası-i âlîden boy ayna-i hümayunu kaldırıp banyo-i şahaneye taşıdım. Tıraş makinesi-i lâini elime aldım, “saçımın bir tarafını kısalttım” derken, makineyi temizleyeyim niyetiyle yanlış başlık-ı bedbahtı takmışım, diğer taraf kabak-ı mübarek gibi kazınıverdi. “bre felaket, bu ne rezalet-i âlemdir?” diye haykırdım, perişan oldum, lakin ok yaydan çıkmış, geri dönüş-i imkânsız idi. “devam edeyim bari” dedim, o tıraş makinesi-i kepaze ile kafamı yamuk-ı yumuk kazıdım. Ayna-i hümayunda kendime bakıp, “bu ne harabe-i baştır diye kahroldum.
Ailem hane-i şahaneye avdet ettiğinde, validem hayret-i muazzam ile, “bre evladım-ı troll, bu ne haldir, kim etti sana bu zulm-ü âlîyi?” deyü çemkirdi. “ne kadar fena olabilir ki?” deyip pek kulak asmadım. Ertesi gün mekteb-i âlîye öylece gittim, gitmez olaydım! Ahali-i mektep kafamı görüp, “bu ne kabak-ı yamuktur?” deyü kahkahalarla alay etti, gelen geçen kabak kafama tokat-ı şedid patlatıp, “bre troll, bu ne kepazelik?” diye eğlendi. Hocalar-ı gafil bile, “bu talebe-i yamuk, kaleyi harap etmiş!” deyü dalga-i âlî geçiyordu. Ben zaten alaya alışkın bir gafil idim, “pöh, ne ki bu?” deyip birkaç günü geçirdim.
Derken o imtihan-ı lanet-i universitye günü geldi çattı. Sınav yerine giderken otobüs-i hümayun tıklım tıklım dolu idi, herkes bana bakıp, “bu ne acayiplik abidesidir?” der gibiydi. Ben kafamı sakınarak dışarıyı izlerken, sınav mahalline vardığımda tuvalet-i umumîye gittim. Ahali-i tuvalet, “bre sakat-ı troll, bu garibe acıyıp sıra verelim!” deyü önümde sırayı terk etti.