Orası ayrı bir problem, aylık 100 alsan da bir ev bir araba almak büyükşehirlerde artık hayal olma yolunda. Az düzgün bir ev, bir araba, yanına düğün ve bedelli askerlik demek şu anda 6-7 milyon lira demek, astronomik bir fecaat.
Ama oradaki olay şu, 35 aldığın zaman, sigortan ödeniyor, aylık değerlendirebileceğin bir 35'in oluyor. O 35'i reddettiğinde ne oluyor? Aylık 2000 (zamlanacak) GSS borcu, 4 saati TikTok 8 saati Reels 12 saat ekran süresi, aile cebinden yemeye devam ettiğin yığınla para, bir işe yaramamanın getirdiği mental hasar, evde boş yatmanın getirdiği fiziksel sıkıntılar... Say say bitmez. Çürüyorsun ya bildiğin.
Haklısın. İşte bu saydıklarımız hayal oldukça, çalışmaya istekleri kalmıyor. Benim çevremde liseden mezun olmuş ve bu durumda olan bazı tanıdıklarım var.
 
Öyle çünkü geneli, burada yorum yazanları şu anlık müstesna tutuyorum ama var etrafımızda. Adam işe, tam zaman sigortaya burun kıvırıyor, 50 maaş teklif geliyor burun kıvırıyor. Yav arkadaş, hele bi' girişiversene kendini atsana yatağından dışarı. Asgari ücretle BİM kasiyerliği bile yapıyorsan saygım sana sonsuz, en azından bir şeylerin peşindesin.
Burada mesela Walmart CEO'su John Furner'i örnek olarak gösterebiliriz mesela, adam 1993'te dümdüz kasiyer kafasında bir şekilde girmiş şirkete, daha üniversitede öğrenciyken. Şu an CEO.

Hocam adamın durumu varsa çalışmak istemiyor. Var benim arkadaş ailesinin durumu iyi babası da karışmıyor. Yayıncılık yapacağım diye PC kurdu zaten hep PC başındaydı yayıncılık malzemeleri falan aldı adam 3-5 izlenirken bazı yollar falan bulmuş kick de bir şekilde sistemi kurmuş para döndürüyor. Yani akmasa da iş yapıyorum gibi. Ama asla köle olmam diyor.

Babası da diyor yani orada eziyet çekeceğine böyle otursun en azından güvende sağlıklı diyor.

Kısaca çalışmadan oturanın hali vakti yerinde olmayanın zaten öyle bir lüksü de yok. İyi veya kötü çalışmak zorunda.

Ama ortada bir gerçek var ki ülkenin alım gücü felaket kötü. Çalışma ortamları çok kötü şartlar çok ağır. Maaşlar çok düşük ve bir şey almak istesen PC giyim vs hadi bakalım nasıl alacaksın taksit bile az. Ya da sınırlı. Herkesi hayattan soğuttular. Sadece çalışmayan değil çalışanın da yaşadığı sıkıntı moral ve mental çöküş var.

Güvenlik abimiz vardı mesela adam kafayı yiyeceğim diyordu bütün mağazada tek bir noktada otur bekle diyor ayakta bir de oturak bile vermiyorlar diyordu. En sonunda bir gün delirdim dedi çıktım dayanamadım dedi. Aç kalayım yeter dedi ya bildiğin bunalmış adam.
 
Hocam adamın durumu varsa çalışmak istemiyor. Var benim arkadaş ailesinin durumu iyi babası da karışmıyor. Yayıncılık yapacağım diye PC kurdu zaten hep PC başındaydı yayıncılık malzemeleri falan aldı adam 3-5 izlenirken bazı yollar falan bulmuş kick de bir şekilde sistemi kurmuş para döndürüyor. Yani akmasa da iş yapıyorum gibi. Ama asla köle olmam diyor.

Babası da diyor yani orada eziyet çekeceğine böyle otursun en azından güvende sağlıklı diyor.

Kısaca çalışmadan oturanın hali vakti yerinde olmayanın zaten öyle bir lüksü de yok. İyi veya kötü çalışmak zorunda.

Ama ortada bir gerçek var ki ülkenin alım gücü felaket kötü. Çalışma ortamları çok kötü şartlar çok ağır. Maaşlar çok düşük ve bir şey almak istesen PC giyim vs hadi bakalım nasıl alacaksın taksit bile az. Ya da sınırlı. Herkesi hayattan soğuttular. Sadece çalışmayan değil çalışanın da yaşadığı sıkıntı moral ve mental çöküş var.

Güvenlik abimiz vardı mesela adam kafayı yiyeceğim diyordu bütün mağazada tek bir noktada otur bekle diyor ayakta bir de oturak bile vermiyorlar diyordu. En sonunda bir gün delirdim dedi çıktım dayanamadım dedi. Aç kalayım yeter dedi ya bildiğin bunalmış adam.
Neye yarıyor ki, çalışsa ev araba mı alabilecek? Evlense dert daha büyük.
 
İş kolları da tıkandı. Şu an sadece hizmet sektöründe vasıfsız diye nitelendirilen çalışanlar alınıyor onların da ücretleri belli: 2 asgari bile değil. Hal böyle olunca insanın çalışası gelmez. Ücretler böyleyse ya şartlar düzelmeli; şartlar düzelmiyorsa ücretler yükselmeli. Sonuç ikisi de olmuyor.

Kimse babasının hayrına AVM mağazalarına, marketlerde çalışmıyor. Zorunluluk kötü bir şey.
 
Ama ortada bir gerçek var ki ülkenin alım gücü felaket kötü. Çalışma ortamları çok kötü şartlar çok ağır. Maaşlar çok düşük ve bir şey almak istesen PC giyim vs hadi bakalım nasıl alacaksın taksit bile az. Ya da sınırlı. Herkesi hayattan soğuttular. Sadece çalışmayan değil çalışanın da yaşadığı sıkıntı moral ve mental çöküş var.

Güvenlik abimiz vardı mesela adam kafayı yiyeceğim diyordu bütün mağazada tek bir noktada otur bekle diyor ayakta bir de oturak bile vermiyorlar diyordu. En sonunda bir gün delirdim dedi çıktım dayanamadım dedi. Aç kalayım yeter dedi ya bildiğin bunalmış adam.
Aslında GSYİH tarzı ölçeklerde çok kötüyüz denemez, ama öyle bir gelir adaletsizliği var ki, diğer ülkelerde benzerini bulamazsın. Her bir ekonomik değişiklikte de fakir yerinde sayıyor, zengin daha da zenginleşiyor. Görünürde kişi başı GSYİH sırf pandemi sonrası bile 3'e katladı, ama Allah bilir o %1'lik kesim tek başına paranın ne kadarını yiyordur...
Hocam adamın durumu varsa çalışmak istemiyor. Var benim arkadaş ailesinin durumu iyi babası da karışmıyor. Yayıncılık yapacağım diye PC kurdu zaten hep PC başındaydı yayıncılık malzemeleri falan aldı adam 3-5 izlenirken bazı yollar falan bulmuş kick de bir şekilde sistemi kurmuş para döndürüyor. Yani akmasa da iş yapıyorum gibi. Ama asla köle olmam diyor.

Babası da diyor yani orada eziyet çekeceğine böyle otursun en azından güvende sağlıklı diyor.
Ben bunları kayıp olarak görüyorum mesela. Hazırcılar. Bir üstleri vakti gelip vefat ettiklerinde, olan o parayı da bitirdiklerinde, bomboş kalacaklar ortada. Tabii arada tutan, iyi noktaya gelen, ya da bu sırada mesleğini kuran olur, onlar ayrı.