Winston zaten en baştan beri sisteme uyuz oluyordu ama korkudan gıkını çıkaramıyordu. Günlük tutması, Julia ile takılması falan hep ben de insan gibi yaşayayım çabasıydı. Ama O Brien denen adama güvenerek hayatının en büyük saflığını yaptı. Adam zaten en başından beri Partinin adamıymış, Winston'ı kendi elleriyle bitirdi. Yakalandıktan sonra film tamamen koptu zaten. Adama yapılan işkenceler sadece iki laf söyletmek için değil, bildiğin zihnini sıfırlamak içindi. 101 numaralı odada en çok korktuğu şeyle burun buruna gelince Julia'yı saniyesinde sattı. En sonda Büyük Birader'e sevdalanması da tam bir tezat. Çünkü adam sadece savaşı kaybetmedi, nefret ettiği sistemin tam bir piyonuna dönüşmüş oldu. Büyük Birader dedikleri de tek bir adam değil, herkesin hayatına burnunu sokan koca bir düzenin simgesi. Geçmişi baştan yazmaları, kimsenin kimseye güvenememesi falan harbiden çok iyi işlenmiş. Açıkçası Winston bir şekil yırtar diye bekliyordum ama adamı içten içe oyup attılar. Kitap bitince de insanın ağzında leş gibi bir tat kalıyor
Daha ilk sayfalardan insanın üzerine fena bir darlık çöküyor. Herkesin dikizlendiği, milletin düşünmeye bile korktuğu garip çok tanıdık (fazlasıya tanıdık
) bir ortam var. Orwell bu havayı harbi çok iyi kurmuş, okurken o dünyada sıkışıp kalıyorsun. Dili düzgün ama şu siyaset ve sistem kısımlarını anlattığı yerlerde insan biraz bayabiliyor, yalan yok oralarda benim de içim geçti. Ama kitabın derdi bomboş değil. Milletin sürekli kontrol edilmesi, propagandanın gırla gitmesi ve kimsenin soru sormaması konuları hala güncel. Okurken ister istemez günümüzü düşünüp kıllanıyorsun. Bence kitabı asıl olaylı yapan şey de bu. Yıllar önce yazılmış olmasına rağmen anlattıkları hala adamın sinirini bozabiliyor. Herkesin bayılacağı bir iş mi tartışılır ama bittiğinde üzerine muhabbet döndürecek malzeme bayağı bol.Yayınevi İletişim Yayınları, çevirmen Müge Günay. Çevirisini de açıkçası oldukça beğendim, okurken hiç zorlanmadım ve gayet akıcıydı.
