Bazen ne için bu kadar uğraştığımı sorguluyorum. Yani tüm bunların anlamı ne diye klişe bir şey söylemek istemiyorum ama cidden tüm bu hayat kaygısının nedeni ne? Asıl önemli olan şey ne? Neden? Tüm hayatımızı anlık zevkler üzerine ya da gelecekte yapacağımız anlık zevkler için çalışarak mı geçirmeliyiz? Biraz durup tüm bu her şeyi düşündüğümde sanki koskoca bir boşluk gibi geliyor bana. Çevremde ölüp giden insanlar geliyor aklıma. Onların da hayat gayesi vardı. Uğruna çalıştığı çabaladığı kaybettiğinde de çok üzüldüğü şeyler vardı. Şimdi onlar yok. Uğruna mücadele ettiği şeyler belki devam ediyor ama kendisi yok.
Akşamüstleri özellikle hava turunculaştığı zaman gökyüzüne baktığında acayip huzur buluyorum ve bu tuhaflık daha da derinlerime işliyor. Sanki tüm anlam bu kadar. Kısa küçük bir huzur. Kafam bazen tüm bu boşluğun içinde akıp gidiyor. Kendime bazı amaçlar edinsem de aslında bu anlamsızlık sürekli içimde bir yerlerde. Evlenmek veya çocuk sahibi olmayı düşünmüyorum. Sanırım bu hayatın koca boşluğu ile anlık birkaç zevklerin gitgelleri ile hayatım geçip gidecek. Geride hiçbir şey bırakmayacağım. Sanki hiç yaşamamış gibi.