Tembelliğim ve sürekli bir şeyleri ertelemek huyumdan nefret ediyorum. Hani şu ufak tefek işleri, ödev falanı hep ''sonra hallederim'' diye kendimi kandırıyorum sonrasında pişmanlık duyuyorum. Çalışmaya başlayınca da sıkılıp bırakıyorum.
Bazen gacı gibi trip atıyorum. Bunun farkına da öfkem dinince varıyorum ama iş işten geçmiş oluyor. Bunun yüzünden en çok değer verdiğim, hayatım boyunca onlar gibi insanlarla karşılaşamayacağım kişileri kaybettim. Keşke böyle olmasaydı...