Hatta şunu itiraf edeyim, bu gibi sorunlar yüzünden kendi kendime konuşuyorum ve bu durum, bir noktadan sonra alışkanlık haline geldi. Kendi kendime konuşmamın bana göre en büyük sebebi, söylemek istediğim ve konuşmak istediğim şeyleri başka birilerine anlatamamamdan kaynaklanıyor. "E annen var, baban var, onlarla konuş." diyebilirsiniz ama durum öyle değil. Benim yaş grubumdan arkadaşlarımın sayısı bir elin parmağını bile geçmez, bunu çokça kez söylemişimdir. Bu da benim forumlara (özellikle Techolay'a) daha çok yönelmeme neden oldu. Okuldaki arkadaşlarımdan görmediğim saygıyı burada gördüğümü söyleyebilirim. O nedenle bir taraftan size teşekkür borçluyum. Buradayken çoğu zaman içimdeki o yalnızlık duygusunu bastırdım ve bastırıyorum da. O açıdan Techolay'a bir bağlılık hissediyorum diyebilirim. Burada ben kendimi de gördüm aslında. Yani Techolay'a katılmadan önce de yalnız olduğumdan hep kendimde hata veya suç arardım "Neden bu kadar yalnızım?" diye. Şimdi ise öyle bir şey aramıyorum.