Olup olamayacağından bağımsız olarak "korkmuyorum" ve "cesaretliyim" ifadeleri birbirine ters düşüyor burada. Cesaret, korkmana rağmen aksiyona geçmek, korkuya diz çökmemektir. Sizin bahsettiğiniz şey gözü karalık. Önce gerçekten bomba karşısında nasıl hissedeceğinizi derin derin düşünmenizi öneririm. Hayatınızı baştan sona gözden geçirerek hem de. Çünkü ölümle burun buruna gelince aynen böyle oluyor.
 
Korkmuyorum demekle bu iş olsaydı memleket uzman kaynardı.
Bu iş filmlerdeki gibi "kırmızı kabloyu mu kessem mavi kabloyu mu" olayı değil maalesef. Öncelikle sivilden alım yok. Mecbur polis ya da asker olacaksın. Önce KPSS, mülakatlar, intibak eğitimi derken yıllarını vereceksin, üniformayı giyeceksin.

Diyelim ki polis oldun, meslekte tecrübe kazandıktan sonra sınav açılacak da başvuracaksın... Kursu kazandın diyelim, eğitimi insanı hayattan soğutur. Şahsen benim tanıdığım PÖH abiler vardı, onlar bile bomba imha kursunun psikolojik baskısına ve teknik ağırlığına dayanamayıp bıraktı.

Sadece cesaret de yetmiyor, ileri derece fizik, kimya ve elektronik bilmen lazım. Koruyucu kıyafet 35-40 kilo, yazın sıcağında onun içinde saatlerce milimetrik ince işçilik yapacaksın, apış aran pişecek. En ufak hatan son hatan olur, geri dönüşü yok.

Yani hevesini kırmak istemem ama "ben cesurum" demek bu işin sadece %1'i. Yolun çok uzun, aşırı disiplin ve zeka isteyen bi süreç. Sadece cesaretle girersen o yolda harcanırsın.
 
Small Joint, bilgi için teşekkürler!
 
Son düzenleyen: Moderatör: