Neden kimse bana inanmıyor? Ben insanlardan garip miyim?

Çünkü insanlar kendisi başaramamış, becerememiş; senin de yapmanı istemiyor. Yaparsan haset edecekler.

RamKokusuSeven dedi:

İnsanların egoları yüzünden kitapsız kaldım.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

İnsanlardan soğuduysan, uzaklaşmak çoğu zaman iyidir. Nerede çokluk, orada düzensizlik. Hayat da yalnız takılmayı öğrenmek gerekiyor.

RamKokusuSeven dedi:

Selam, bugün biraz saçma konuşmuş olacağım belki ama beni anlayanlar olacaktır. Kimse bana inanmıyor başarılı olabileceğime, kimse hayallerimi takmıyor. Bunu gerçek hayatta yaşıyorum; mesela forumda yok böyle bir şey. Hatta fen öğretmenim çözmem diye bana yaz kitabı vermedi, bu yüzden 7. sınıf kitabı ile kaldım. Diğer sözüm ise ben diğer insanlardan garip miyim? Gerçekte dediklerimden, yaptıklarımdan, hayallerimden beni gerçek dışı, bazen uzaylı mısın tipiyle bakıyorlar. Bunun nedeni ne? Beni tanıdınız biraz, ne diyorsunuz?

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Niye diğerlerini umursuyorsun ki? Fen öğretmenim dediğin kişi bugünün memur maaşını alan 657 sayılı kanuna tabii bir şahıs senin hayatına bir katkısı olmayacak. Ders çalışmak mı istiyorsun o zaman kendin öğreneceksin kendin bir şeyleri yapmaya çalışırsan başarılı olursun diğerlerinin seni umursamamasının sebebi de her hedefini onlara anlatıyor oluşun. Gerçekliği olan ve yapmaya başlayacağın şeyleri başkalarına anlatamazsın anlatırsan o şey gerçekliğini yitirir.

Kendi seviyendeki insanlarla bir araya gelmedikçe gece güneşin tekrar doğacağını bile söylesen tiye alınacaksın.
Kendi seviyende, kendi kültüründe biriyle konuşurken planlarını ve arzularını konuştuğunda ya senin perspektifinden bakacak ya da daha mantıklı bir yola doğru seni yönlendirecektir. Bu yüzden hatayı kendinde arama; eğer bahsettiğin planlar ayağı yere basan cinstense kimse sana uçma diyememeli.

RamKokusuSeven dedi:

İnsanlar böyle işte, evet galiba kendim yapmayıp insanlardan Beklersem başaramam.


Kendi seviyem de insan vardır değil mi? Bahsettiğim planlar uzun uğraşlar sonucu illaki olacak.

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Elbette vardır.

RamKokusuSeven dedi:

Selam, bugün biraz saçma konuşmuş olacağım belki ama beni anlayanlar olacaktır. Kimse bana inanmıyor başarılı olabileceğime, kimse hayallerimi takmıyor. Bunu gerçek hayatta yaşıyorum; mesela forumda yok böyle bir şey. Hatta fen öğretmenim çözmem diye bana yaz kitabı vermedi, bu yüzden 7. sınıf kitabı ile kaldım. Diğer sözüm ise ben diğer insanlardan garip miyim? Gerçekte dediklerimden, yaptıklarımdan, hayallerimden beni gerçek dışı, bazen uzaylı mısın tipiyle bakıyorlar. Bunun nedeni ne? Beni tanıdınız biraz, ne diyorsunuz?

Genişletmek için tıkla...

Küçültmek için tıkla...

Bak dostum, benzer bir süreci ben de bizzat deneyimlediğim ve uzunca bir süre gözlemlediğim için analitik bir perspektifle yaklaşmak istiyorum. İnsanoğlu, çoğu zaman kendi derinliksiz egolarını tatmin edebilmek için karşısındakini bastırmayı, pasifize etmeyi veya sindirmeyi adeta bir savunma mekanizması haline getirmiş durumda. Genellikle hayatta kendi potansiyellerini gerçekleştirememiş, herhangi bir alanda kayda değer bir başarı hikayesi yazamamış bireyler, senin gibi ışıldayan ve vizyon sahibi gençleri 'yolundan saptırmak' veya 'sindirerek kendini dev aynasında görmek' adına bu tarz psikolojik bariyerler kurmayı alışkanlık haline getirirler.
Örneğin, bahsettiğin fen hocasının tutumu hiç de tesadüf değil; o da muhtemelen senin zihinsel potansiyelinin farkında ve bu durum onda bir yetersizlik kompleksi yaratıyor. Seni aşağı çekemediği veya o zihinsel seviyene erişemediği her an, aslında kendi başarısızlığını senin üzerinden meşrulaştırmaya çalışıyor. Bu aslında tamamen senin ışığınla ilgilidir; gölgede kalanlar ışığı sevmezler.
Hayatım boyunca kulağıma küpe ettiğim ve perspektifimi tamamen değiştiren bir ilke var: 'başarılı olmanın en ağır bedeli, çoğu zaman o zirveye çıkarken yalnızlaşmaktır.' çünkü sen yükseldikçe, seninle aynı frekansta titreşmeyenler arkanızda kalmaya mahkumdur. Bu süreci bir dışlanma değil, kendi özgün yolculuğunun doğal bir filtresi olarak gör; herkes senin yolculuğuna eşlik edecek kapasiteye sahip değildir.