Merhaba, buraya biraz içimi dökmek istiyorum aslında. 5 ay önce popo üstü düşme sonucu kuyruk sokumum eğrildi, o zamandan beri bayağı bir bel ağrım oldu. İğneyle ve yüzmeyle ağrılarım bayağı hafiflemişti, çok şükür. Ancak kendimde şöyle bir değişim yaşadım. Mesela önceden bir yere eğilirken çok rahattım, çömelip falan alırdım. Sonra çömelince belim ağrıyacak diye bunu yapmamaya başladım. Mesela evde yürürken bir daha düşmemek için kendimi çok kasmaya başladım. Bir sandalyeye otururken bile çok yavaş oturmaya çalışıyordum, bir şey olmasın diye. Bu şekilde cidden bunu takıntı yapmaya başlamıştım; arabaya inerken, binerken daha çok tuhaf bir biçimde inip binmeye başladım artık. Yürüyüş şeklim bile değişti, yolda yürürken bir şey çarpacak oraya diye. Bu şekilde devam ederken geçenlerde ne oldu, tahmin edin. Merdivenleri çıkarken hiç anlamadığım bir şekilde yere yapıştım. Direkt dizimin üstüne düştüm, Allah'tan ama popo üstü de düşebilirdim ve bunun sonucu da pek iyi olmazdı. Demeye çalıştığım, gerçekten bir şeyin üzerine çok titrerseniz o gelip illa bela sizi buluyor. Artık cidden kendimi kasmayı bıraktım, her şeyi akışına saldım. Yani ne kadar dikkat ederseniz edin, yine bir şeyin üstüne çok gitmemek lazım, kasmadan yaşamak lazım. Hani hayatımda olmayacak bir şey, dümdüz merdivenden nasıl yapıştım anlamadım. Bugün cidden içimde bir rahatlama hissettim; aslında kendimi kasmayınca yok o mu çarpacak, bu mu çarpacak diye kasmayı bıraktım. Cidden rahatlamış hissettim kendimi. Bunu saçma bulacaklar olabilir ama ilk zamanlar yaşadığım ağrıyı tahmin bile edemezsiniz, Allah düşmanınızın başına vermesin, öyle bir sıkıntı.
